இந்தியாவின் பதினாறாவது நிதி ஆணையம் 2026 முதல் 2031 வரை மத்திய வரிகளில் மாநிலங்களின் பங்கை 41 சதவீதமாகவே வைத்தது; மாநிலங்களுக்கு இடையிலான பகிர்வில் 10 சதவீதத்தை ஒரு புதிய அளவுகோலுக்கு, அதாவது ஒவ்வொரு மாநிலத்தின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திப் பங்களிப்புக்கு, ஒதுக்கியது

2026 ஏப்ரல் 1 முதல் ஐந்து ஆண்டுகளில் ஒவ்வோர் ஆண்டும், ஒன்றிய அரசின் வரிகளின் பகிர்வுத் தொகுப்பில் (divisible pool) ஒவ்வொரு ரூபாயிலும் 41 பைசாவை இந்திய மாநிலங்கள் பெறும். இதுவே பதினாறாவது நிதி ஆணையம் பரிந்துரைத்து அரசு ஏற்ற பங்கு; அதற்கு முந்தைய காலத்திலும் இதே பங்குதான். 2026-27க்கான வரவு நிதிநிலை அறிக்கை (Receipt Budget) மாநிலங்களின் பங்கை ரூ. 15,26,255 கோடியாக மதிப்பிடுகிறது; மதிப்பிடப்பட்ட மொத்த வரி வருவாய் ரூ. 44,04,086 கோடி.

அரவிந்த் பனகாரியா தலைமையிலான ஆணையம் (அறிக்கை அவரைத் தலைவர் என்று குறிப்பிடுகிறது) தனது அறிக்கையை 2025 நவம்பர் 17 அன்று குடியரசுத் தலைவரிடம் சமர்ப்பித்தது. இரண்டு தொகுதிகள் கொண்ட அந்த அறிக்கையை, ஒன்றிய நிதிநிலை அறிக்கை சமர்ப்பிக்கப்பட்ட நாளான 2026 பிப்ரவரி 1 அன்று கையொப்பமிடப்பட்ட, எடுத்த நடவடிக்கை குறித்த அரசின் விளக்கக் குறிப்பாணையுடன் சேர்த்துப் பிரிவு 281இன்படி நாடாளுமன்றம் பெற்றது. அன்றைய மற்ற ஆவணங்களை ஒன்றிய பட்ஜெட் எப்படி நிறைவேறுகிறது என்ற எங்கள் கட்டுரை விளக்குகிறது.

நிதி ஆணையத்திடம் அரசியலமைப்பு எதைக் கேட்கிறது

அரசியலமைப்பு தொடங்கிய இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள்ளும், அதன் பிறகு ஒவ்வோர் ஐந்தாம் ஆண்டின் முடிவிலும், தேவைப்பட்டால் அதற்கு முன்பும், நிதி ஆணையத்தை அமைக்கும்படி குடியரசுத் தலைவரைப் பிரிவு 280 கூறுகிறது. அதில் ஒரு தலைவரும் நான்கு உறுப்பினர்களும் உண்டு; அனைவரும் குடியரசுத் தலைவரால் நியமிக்கப்படுகிறவர்கள். 1951 முதல் எண்ணினால் இது பதினாறாவது ஆணையம் என்று அறிக்கை கூறுகிறது. இது 2023 டிசம்பர் 31 அன்று அமைக்கப்பட்டது; 2025 அக்டோபர் 31க்குள் அறிக்கை தர வேண்டியிருந்தது; அந்தக் காலக்கெடு நவம்பர் 30 வரை நீட்டிக்கப்பட்டது.

ஆணையம் நான்கு விஷயங்களில் ஆலோசனை கூறுகிறது: ஒன்றிய வரிகளின் நிகரத் தொகை ஒன்றிய அரசுக்கும் மாநிலங்களுக்கும் இடையிலும், பிறகு மாநிலங்களுக்கு இடையிலும் எப்படிப் பிரிக்கப்பட வேண்டும் என்பது; ஒன்றிய அரசின் முதன்மைக் கணக்கான இந்தியத் தொகுப்பு நிதியிலிருந்து வழங்கப்படும் உதவி மானியங்களுக்கான கோட்பாடுகள்; ஒவ்வொரு மாநிலத்தின் சொந்த நிதி ஆணையத்தின் பரிந்துரைகளைக் கொண்டு, பஞ்சாயத்துகள், நகராட்சிகளின் நிதியை எப்படிப் பெருக்குவது என்பது; குடியரசுத் தலைவர் அதனிடம் அனுப்பும் வேறு எதுவும். இந்த ஆணையத்தின் பணி வரையறை, பேரிடர் மேலாண்மை நிதியைத் திறனாய்வு செய்யவும் கேட்டது.

முதல் பிரிப்பு செங்குத்துப் பகிர்வு (vertical devolution); அது ஒன்றிய அரசுக்கும் அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் இடையிலானது. தனித்தனி மாநிலங்களுக்கு இடையிலான இரண்டாவது பிரிப்பு கிடைமட்டப் பகிர்வு (horizontal devolution).

ஆணையம் பரிந்துரைப்பது ஆலோசனையே. ஒவ்வொரு பரிந்துரையையும், அதன் மீது என்ன செய்யப்பட்டது என்று கூறும் குறிப்பாணையுடன், நாடாளுமன்றத்தின் முன் வைக்கும்படி குடியரசுத் தலைவரைப் பிரிவு 281 கோருகிறது; ஆணையத்தைப் பரிசீலித்த பிறகு மாநிலங்களின் சதவீதத்தை ஆணை மூலம் நிர்ணயிக்கக் குடியரசுத் தலைவருக்குப் பிரிவு 270 இடம் தருகிறது. ஏற்கப்பட்ட அம்சங்களுக்கான ஆணைகள் குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலுக்குப் பிறகு பிறப்பிக்கப்படும் என்று 2026 குறிப்பாணை கூறுகிறது. அறிக்கையின்படி, பணி வரையறை அரசியலமைப்பின் சொற்களையே பின்பற்றியது; எந்தெந்தக் காரணிகளை எடைபோட வேண்டும் என்பது பற்றி முந்தைய ஆணையங்கள் பெற்றிருந்த கூடுதல் வழிகாட்டுதல்களை அது தரவில்லை.

தொகுப்பில் எது சேரும், எது சேராது

பகிர்வுத் தொகுப்பு என்பது ஒன்றிய அரசின் வரி வருவாயிலிருந்து அதை வசூலிக்கும் செலவைக் கழித்த தொகை; மூன்று விலக்குகள் உண்டு: ஒன்றியப் பிரதேசங்களின் வரிகள், கூடுதல் கட்டணங்கள் (surcharges), தீர்வைகள் (cesses). கூடுதல் கட்டணம் என்பது ஒரு வரியின் மேல் விதிக்கப்படும் கூடுதல் வரி. தீர்வை என்பது சாலை அல்லது சுகாதாரம் போன்ற குறிப்பிட்ட நோக்கத்துக்கென ஒதுக்கப்படும் வரி. 80ஆவது திருத்தம் 2000இல் மாற்றி எழுதிய பிரிவு 270, பிரிவுகள் 268, 269, 269A இன் கீழ் வருவனவற்றையும் அந்த இரு வகை வரிகளையும் தவிர, ஒன்றியப் பட்டியலின் எல்லா வரிகளையும் பகிர்ந்தளிக்கிறது. அந்தத் திருத்தம் 2000 ஜூன் 9 அன்று அறிவிக்கப்பட்டு, 1996 ஏப்ரல் 1 முதல் பின்னோக்கிச் செல்லுபடியாகும்படி நடைமுறைக்கு வந்தது. 101ஆவது திருத்தம் 2016இல் ஒருங்கிணைந்த ஜிஎஸ்டிக்காகப் பிரிவு 269Aஐச் சேர்த்தது; எந்த வரி எந்தப் பட்டியலில் உள்ளது என்பதை, ஏழாவது அட்டவணையின் மூன்று பட்டியல்கள் பற்றிய எங்கள் வழிகாட்டி காட்டுகிறது.

இறுதித் தொகையைப் பிரிவு 279இன்படி தலைமைக் கணக்குத் தணிக்கையாளர் சான்றளிக்கிறார். அறிக்கையின் அட்டவணை 7.4, சான்றளிக்கப்பட்ட தொகுப்பு ரூ. 23,68,305 கோடியாக இருந்த 2022-23ஐ எடுத்துக்கொள்கிறது; அதில் 41 சதவீதமான ரூ. 9,71,005 கோடி பகிர்வாக வர வேண்டியிருந்தது. மதிப்பீட்டிலிருந்து கொடுப்பனவு தொடங்குகிறது; உண்மை வசூல் தெரிந்தவுடன் ஒரு முறையும், தணிக்கையாளரின் சான்றிதழ் வந்ததும் மறுமுறையும் என இருமுறை திருத்தப்படுகிறது. சான்றளிக்கப்பட்ட தொகைகளை ஒன்றிய அரசு ஆண்டுதோறும் வெளியிட வேண்டும் என்று ஆணையம் பரிந்துரைத்தது; அரசு அதை ஏற்றது. வரவு நிதிநிலை அறிக்கையிலிருந்து எங்கள் கணக்கீட்டின்படி, 2026-27க்கு மாநிலங்களின் மதிப்பிடப்பட்ட பங்கு மொத்த வரி வருவாயில் சுமார் 34.7 சதவீதம்; ஏனெனில் தீர்வைகளும் கூடுதல் கட்டணங்களும் வசூல் செலவுகளும் தொகுப்புக்கு வெளியே உள்ளன.

வருமான வரியில் பாதியிலிருந்து தொகுப்பில் 41 சதவீதம் வரை

1936இல் நியமிக்கப்பட்ட சர் ஆட்டோ நீமேயர் (Otto Niemeyer), வருமான வரியை மத்திய அரசுக்கும் மாகாணங்களுக்கும் இடையே 50:50 எனப் பிரிக்கப் பரிந்துரைத்தார் என்று அறிக்கை பதிவு செய்கிறது. முதல் நிதி ஆணையம் 1952 முதல் 1957 வரைக்கும் வருமான வரியில் மாநிலங்களின் பங்கை 55 சதவீதமாக உயர்த்தியது. 1979 முதல் 1984 வரையிலான ஏழாவது ஆணையம் அதை 85 சதவீதத்துக்குக் கொண்டுசென்று, ஒன்றிய உற்பத்தித் தீர்வையில் மாநிலங்களின் பங்கை 20இலிருந்து 40 சதவீதமாக இரட்டிப்பாக்கியது.

பகிரத்தக்க எல்லா வரிகளையும் 80ஆவது திருத்தம் ஒரே தொகுப்பாக்கிய பிறகு, ஒற்றைத் தொகுப்பில் மாநிலங்களின் பங்கு படிப்படியாக உயர்ந்தது. பதினொன்றாவது ஆணையம் 29.5 சதவீதத்தையும், பன்னிரண்டாவது 30.5 சதவீதத்தையும், பதிமூன்றாவது 32 சதவீதத்தையும் பரிந்துரைத்தன. பதினான்காவது 2015 முதல் 2020 வரைக்கும் 42 சதவீதத்துக்குத் தாவியது. 2020-21 முதல் 2025-26 வரை நீடித்த பதினைந்தாவது அதை 41 சதவீதமாக்கியது. அதன் இறுதி அறிக்கை 2021 பிப்ரவரி 1 அன்று சமர்ப்பிக்கப்பட்டது என்றும், ஜம்மு காஷ்மீர் இரு ஒன்றியப் பிரதேசங்களாகி, அவற்றுக்கு மத்திய அரசு தனது சொந்த வளங்களிலிருந்து ஏற்பாடு செய்ததால் ஒரு புள்ளி குறைக்கப்பட்டது என்றும் பிஆர்எஸ் சட்ட ஆராய்ச்சி (PRS Legislative Research) பதிவு செய்கிறது.

நீண்ட காலப் போக்கைப் பார்க்கும்போது, நிதி ஏற்பாடுகளுக்கான அரசியல் நிர்ணய சபையின் 1948 நிபுணர் குழு இந்தியாவுக்குச் சூட்டிய “அரைக் கூட்டாட்சி” (quasi-federal) முத்திரையை இந்தியா கடந்துவிட்டது என்றும், வருவாயால் மதிப்பிட்டால் இப்போது அது முழுமையான கூட்டாட்சி என்றும் பதினாறாவது ஆணையம் எழுதியது. எல்லா மாற்றங்களுக்கும் பிறகு ஒன்றிய அரசும் மாநிலங்களும் வருவாயைப் பகிர்ந்த விகிதம் ஐந்தாவது ஆணையத்தின் காலத்தில் 43:57 என்றும், பதினைந்தாவதின் காலத்தில் 33:67 என்றும் அது கணக்கிடுகிறது. அந்தச் சொற்களுக்குப் பின்னுள்ள அரசியலமைப்பு வடிவமைப்பை பிரிவு 1உம் இந்தியக் கூட்டாட்சியும் பற்றிய எங்கள் வழிகாட்டி விளக்குகிறது.

41 சதவீதம் 28 மாநிலங்களிடையே எப்படிப் பிரிகிறது

ஜம்மு காஷ்மீரும் லடாக்கும் ஒன்றியப் பிரதேசங்கள் என்பதால், சூத்திரம் 28 மாநிலங்களுக்குப் பொருந்துகிறது. ஒவ்வொரு அளவுகோலுக்கும் ஓர் எடை உண்டு; அது, அந்தச் சோதனையால் பகிரப்படும் மாநிலங்களின் பங்கின் பகுதி. பதினைந்தாவதின் ஆறு எடைகளில் நான்கை பதினாறாவது மாற்றியது.

GSDP என்பது மாநில மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி, அதாவது ஒரு மாநிலம் ஓர் ஆண்டில் உற்பத்தி செய்யும் மதிப்பு. “தனிநபர் GSDP இடைவெளி” என்பது, தனிநபர் வருமானம் குறைவான மாநிலங்களுக்கு ஒரு நபருக்குக் கூடுதல் பணம் தருகிறது; அந்த வருமானம் ஒரு ஒப்பீட்டு அளவிலிருந்து உள்ள இடைவெளியால் அளக்கப்படுகிறது. கோவா, சிக்கிம் தவிர்த்த மிகப் பணக்கார மூன்று மாநிலங்களின் சராசரியை, 2018-19 முதல் 2023-24 வரைக்கும், கோவிட் ஆண்டான 2020-21ஐ விட்டுவிட்டு, ஆணையம் ஒப்பீட்டு அளவாக வைத்தது. இந்தச் சோதனை 42.5 சதவீத எடையைக் கொண்டுள்ளது; ஆறில் இதுவே பெரியது.

மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கான பங்களிப்பு, ஒவ்வொரு மாநிலத்தின் தேசியப் பொருளாதாரப் பங்கை அளக்கிறது; மிகப் பெரிய பொருளாதாரங்கள் முடிவை மீறிச் செல்லாதபடி GSDPயின் வர்க்கமூலத்தைப் பயன்படுத்துகிறது. மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திப் பங்களிப்பு என்ற அளவுகோலை ஆணையம் முதன்முறையாகப் பயன்படுத்துவதாக அறிக்கை கூறுகிறது; பங்குகளில் கடுமையான மாற்றம் இன்றி, திசையில் மாற்றம் தரும்படி எடை நிர்ணயிக்கப்பட்டது என்றும் அது சொல்கிறது.

மற்ற மாற்றங்கள் சிறியவை. கருவுறுதல் விகித அளவீட்டுக்குப் பதிலாக, 1971க்கும் 2011 கணக்கெடுப்புகளுக்கும் இடையிலான ஒவ்வொரு மாநிலத்தின் மக்கள்தொகை வளர்ச்சியின் தலைகீழ் மதிப்பை அறிக்கை பயன்படுத்தியது; மெதுவான வளர்ச்சிக்கான இந்தப் பரிசு காலப்போக்கில் படிப்படியாக நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் அது கூறுகிறது. ஒவ்வொரு மாநிலத்துக்கும் வரவு வைக்கப்படும் குறைந்தபட்சப் பரப்புப் பங்கை 2 சதவீதத்திலிருந்து 1.5 ஆகக் குறைத்தது. காட்டைப் பொறுத்தவரை, மிகஅடர்ந்த காட்டுக்கு 1.0, மிதமான அடர்த்திக்கு 0.65, திறந்த காட்டுக்கு 0.30 என எடை தருகிறது; 2015க்கும் 2023க்கும் இடையில் அதிகரித்த காட்டுக்கு அந்த எடையின் ஐந்தில் ஒரு பங்கை ஒதுக்குகிறது.

மாநிலங்களின் பகுதியில் ஒவ்வொரு மாநிலத்தின் இறுதிப் பங்கை அட்டவணை 8.9 தருகிறது. உத்தரப் பிரதேசம் 17.619 சதவீதம், பிகார் 9.948, மத்தியப் பிரதேசம் 7.347, மேற்கு வங்கம் 7.215, மகாராஷ்டிரா 6.441 பெறுகின்றன; சிக்கிம் 0.335, கோவா 0.365 பெறுகின்றன. பிஆர்எஸ்ஸின் ஒப்பீட்டின்படி, பதினைந்தாவதின் பங்குகளுடன் ஒப்பிடுகையில் 14 மாநிலங்கள் கூடுதல் பெற்றன, 14 இழந்தன. கர்நாடகாவின் பங்கு 3.65இலிருந்து 4.13க்கும், கேரளாவின் 1.93இலிருந்து 2.38க்கும் உயர்ந்தது; அருணாசலப் பிரதேசத்தின் பங்கு 1.76இலிருந்து 1.35க்கும், மத்தியப் பிரதேசத்தின் 7.85இலிருந்து 7.35க்கும் குறைந்தது.

மாநிலங்களும் ஒன்றிய அரசும் ஒவ்வொன்றும் என்ன கேட்டன

28 மாநிலங்களில் பதினெட்டு 50 சதவீதப் பங்கைக் கேட்டன என்று அறிக்கை கூறுகிறது. ஐந்து மாநிலங்கள் வேறு எண்களைக் குறிப்பிட்டன; அவற்றில் நாகாலாந்து 48 சதவீதம், அசாம் 45, இமாசலப் பிரதேசம் 41; சிக்கிமும் மத்தியப் பிரதேசமும் தங்கள் கோரிக்கையை ஒரு பரந்த தொகுப்புடன் இணைத்தன. சுகாதாரம், கல்வி, வேளாண்மை, குடிநீர், துப்புரவு, நலத்திட்டங்கள், சட்டம் ஒழுங்கு ஆகியவற்றில் அரசியலமைப்பு மாநிலங்களுக்கு அதிகச் செலவுப் பொறுப்பைத் தருகிறது என்றும், அதைச் செய்ய அவற்றுக்கு அதிகப் பணம் தேவை என்றும் மாநிலங்கள் வாதிட்டன.

தீர்வைகளும் கூடுதல் கட்டணங்களும் பகிரப்படுவதில்லை என்றும் பெரும்பாலான மாநிலங்கள் ஆட்சேபித்தன. குஜராத், கர்நாடகா, கேரளா, மத்தியப் பிரதேசம், தமிழ்நாடு, உத்தரப் பிரதேசம் ஆகியவை, அவற்றைத் தொகுப்பில் சேர்ப்பது அல்லது உச்சவரம்பு விதிப்பது போன்ற நடவடிக்கைகளை முன்மொழிந்த மாநிலங்களில் அடங்கும். பகிர்வுத் தொகுப்பு, மொத்த வரி வருவாயில் பதிமூன்றாவது ஆணையத்தின் கீழ் 89.2 சதவீதமாக இருந்து, பதினான்காவதின் கீழ் 82.1 ஆகவும், பதினைந்தாவதின் கீழ் 78.3 ஆகவும் குறைந்தது என்று ஆணையத்தின் சொந்தக் கணக்குகள் காட்டுகின்றன.

எந்த எண்ணையும் குறிப்பிடாமல், பகிர்வில் மிதமான அளவைக் கோரியது ஒன்றிய அரசின் குறிப்பாணை. பாதுகாப்புத் துறை நவீனமயமாக்கலை அது சுட்டிக்காட்டியது; தனது மொத்த வருவாய் வரவுகளில் 49 சதவீதத்துக்கு மேல் மாற்றுவது நீடிக்க முடியாதது என்றும் கூறியது. தீர்வைகள் அரசியலமைப்பு வடிவமைப்பாலேயே விலக்கப்பட்டுள்ளன என்றும், அவற்றின் வருவாய் சமக்ர சிக்ஷா, பிஎம் போஷன் போன்ற திட்டங்கள் வழியாக மாநிலங்களுக்குத் திரும்பிச் செல்கிறது என்றும் அது சேர்த்தது.

தீர்வைகளுக்கோ கூடுதல் கட்டணங்களுக்கோ உச்சவரம்பு விதிக்கவும், அவற்றைத் தொகுப்பில் சேர்க்கவும், ஒன்றிய அரசின் வரியல்லா வருவாயைப் பகிரவும் அரசியலமைப்பு அனுமதிக்கவில்லை என்று ஆணையம் கருதியது. தீர்வைகள் பதினான்காவது ஆணையத்தின் உயர்வை அழித்துவிட்டன என்ற மாநிலங்களின் கூற்றை, மொத்த வரி வருவாயில் தொகுப்பின் பங்கு சுருங்கியது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டபோதும், “தரவுகளால் ஆதரிக்கப்படாதது” (unsupported by data) என்று அது கூறியது. மாநிலங்களின் பங்கைக் குறைக்க இடம் இல்லை என்று கண்டு, 41 சதவீதத்தைத் தக்கவைத்தது. ஒரு “பெரும் பேரத்தையும்” (grand bargain) அது முன்வைத்தது: ஒன்றிய அரசு தீர்வை வருவாயின் பெரும் பகுதியை வழக்கமான வரிகளுக்குள் இணைக்கும்; மாநிலங்கள் பெரிதான தொகுப்பில் சிறிய பங்கை ஏற்கும்.

சூத்திரத்தைப் பொறுத்தவரை, பிகார், ஒடிசா, ராஜஸ்தான், உத்தரப் பிரதேசம் உள்ளிட்ட ஏழு மாநிலங்கள், வருமான இடைவெளிக்கான 45 சதவீத எடையைத் தக்கவைக்க விரும்பின. ஹரியானா 15 சதவீதத்தையும் தெலங்கானா 20ஐயும் பரிந்துரைத்தன. மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கான பங்களிப்புக்கு மகாராஷ்டிராவும் மத்தியப் பிரதேசமும் 2.5 சதவீதத்தையும், தமிழ்நாடு 12.5ஐயும், கர்நாடகா 20ஐயும், தெலங்கானா 50ஐயும் முன்மொழிந்தன. நிதி ஒழுக்கத்துக்குப் பரிசளிக்கும் சூத்திரத்தையும், எந்த மாநிலத்தின் தனிநபர் பங்கு எவ்வளவு உயரலாம் அல்லது குறையலாம் என்பதற்கு வரம்புகளையும் ஒன்றிய அரசு கேட்டது.

வரிப் பங்கின் மேல் மானியங்கள்

மாநிலங்களின் வரிப் பங்கு மட்டுமே முழு மாற்றம் அல்ல. பிரிவு 275(1)இன் கீழான மானியங்கள் ஆணையத்தின் ஆலோசனையின்படி செல்கின்றன, ஏனெனில் அவை பற்றி நாடாளுமன்றம் எந்தச் சட்டமும் இயற்றியதில்லை. வருவாய்ப் பற்றாக்குறை மானியங்களை, அதாவது ஒரு மாநிலத்தின் வருமானத்துக்கும் செலவுக்கும் இடையிலான இடைவெளியை நிரப்பும் மானியங்களை, எந்தத் துறைசார் அல்லது மாநிலம்சார் மானியங்களையும் பதினாறாவது பரிந்துரைக்கவில்லை. பதினைந்தாவதின் கீழ் 17 மாநிலங்கள் வருவாய்ப் பற்றாக்குறை மானியங்களைப் பெற்றன; அவை 2025-26க்குள் கிட்டத்தட்ட பூஜ்யமாகக் குறைந்தன. இத்தகைய மானியங்களை எதிர்பார்ப்பது, வருவாயைப் பெருக்கவும் செலவைக் குறைக்கவும் ஒரு மாநிலத்துக்குள்ள காரணத்தை வலுவிழக்கச் செய்கிறது என்று அறிக்கை வாதிடுகிறது. அந்த மதிப்பீட்டைப் பற்றி அரசு குறிப்பாணையில் கூறுவது, அதைக் கவனத்தில் கொள்வதாக மட்டுமே.

உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு 2026-27 முதல் 2030-31 வரை ரூ. 7,91,493 கோடியை அது பரிந்துரைத்தது. ஊரக அமைப்புகளுக்கு ரூ. 4,35,236 கோடியும், நகர்ப்புற அமைப்புகளுக்கு ரூ. 3,56,257 கோடியும்; பின்னதில், வளரும் நகர்ப்புற மையங்களின் கழிவுநீர்த் திட்டங்களுக்கு ரூ. 56,100 கோடியும், நகரையொட்டிய கிராமங்களைப் பெரிய நகரங்களுடன் இணைப்பதற்கான ஊக்கத் தொகையாக ரூ. 10,000 கோடியும் அடங்கும். அடிப்படை, செயல்திறன் தொகைகளில் 80 சதவீதம் அடிப்படை, 20 சதவீதம் செயல்திறனுடன் இணைந்தது. இதைப் பெற, ஒரு மாநிலத்தில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உள்ளாட்சி அமைப்புகள் இருக்க வேண்டும், அவற்றின் கணக்குகளை இணையத்தில் வெளியிட வேண்டும், மாநில நிதி ஆணையத்தைக் குறித்த அட்டவணையில் இயங்க வைக்க வேண்டும்.

பேரிடர்களுக்கு, மாநிலப் பேரிடர் மறுமொழி நிதிக்கும் மாநிலப் பேரிடர் தணிப்பு நிதிக்குமாக ரூ. 2,04,401 கோடி மூலநிதியை அது பரிந்துரைத்தது. பெரும்பாலான மாநிலங்களுக்கு 75 சதவீதத்தையும், வடகிழக்கு, மலை மாநிலங்களுக்கு 90 சதவீதத்தையும் ஒன்றிய அரசு செலுத்துகிறது; மூலநிதியில் அதன் பங்கு ரூ. 1,55,915.85 கோடி. உள்ளாட்சி அமைப்புகளையும் பேரிடர்களையும் உள்ளடக்கிய, 2026-27க்கான ஆணையத்தின் மானியங்களை, நிதிநிலை அறிக்கை உரை ரூ. 1.4 லட்சம் கோடி என்று குறிப்பிட்டது.

அரசு எதை ஏற்றது

குறிப்பாணையில் 41 சதவீதப் பங்கையும், கிடைமட்டச் சூத்திரத்தையும், உள்ளாட்சி அமைப்பு மானியங்களையும், பேரிடர் நிதியையும் அரசு ஏற்கிறது. கடன் வரம்புகளையும், மாநிலங்களுக்கு GSDPயில் 3 சதவீத நிதிப் பற்றாக்குறையையும் கொள்கையளவில் ஏற்கிறது; அரசு பட்ஜெட்டுக்கு வெளியிலான கடன், காலத்தின் இறுதியில் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 3.5 சதவீதம் என்ற ஒன்றிய அரசின் சொந்தப் பற்றாக்குறை இலக்கு, மத்திய அரசு நிதியுதவித் திட்டங்கள், மின்சாரம், மானியங்கள், பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் பற்றிய ஆலோசனைகளைத் தனியாக ஆராயும் என்றும் கூறுகிறது. பகிர்வுக் காலம் 2031 மார்ச் 31 அன்று முடிகிறது.