1985 மார்ச் 1 முதல், கட்சியை விட்டு விலகிய இந்திய அவை உறுப்பினர் தம் இருக்கையை இழக்கிறாரா என்பதைச் சபாநாயகரே தீர்மானிக்கிறார்; இந்த அதிகாரத்தை 1992இல் உச்ச நீதிமன்றம் 3க்கு 2 என்று உறுதிசெய்தது, இப்போது மறுஆய்வும் செய்கிறது

1985 மார்ச் 1 முதல், தம்மைத் தேர்தலுக்கு நிறுத்திய கட்சியை விருப்பத்துடன் கைவிடும், அல்லது அனுமதியின்றி அந்தக் கட்சியின் உத்தரவுக்கு எதிராக வாக்களிக்கும் இந்திய அவை உறுப்பினர் தம் இருக்கையை இழக்க நேரிடலாம். அந்த விதியே அரசியலமைப்பின் பத்தாவது அட்டவணை; ஒவ்வொரு வழக்கையும் முதலில் தீர்மானிப்பவர் அவையின் தலைமை அலுவலர்: மக்களவை அல்லது மாநிலச் சட்டப் பேரவையின் சபாநாயகர், அல்லது மாநிலங்களவை அல்லது மாநிலச் சட்ட மேலவையின் தலைவர். 1992 பிப்ரவரி 18 அன்று இந்த ஏற்பாட்டை மூன்று நீதிபதிகள் இரண்டு நீதிபதிகளுக்கு எதிராக என்று உச்ச நீதிமன்றம் உறுதிசெய்தது; தலைமை அலுவலரின் முடிவை நீதிமன்றங்கள் மறுஆய்வு செய்யலாம் என்றும் தீர்ப்பளித்தது.

டெல்லியைச் சேர்ந்த கொள்கை ஆராய்ச்சி அமைப்பான பிஆர்எஸ் சட்ட ஆராய்ச்சி (PRS Legislative Research), நாடாளுமன்றத்துக்கு 2009 வரையிலும் மாநிலங்களுக்கு 2004 வரையிலும் வழக்குகளைக் கணக்கிட்டது. புகார் செய்யப்பட்ட 88 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் 26 பேர் தகுதிநீக்கம் செய்யப்பட்டனர். மாநிலச் சட்டமன்றங்களில் 268இல் 113 பேர்.

இந்தச் சட்டத்தை நாடாளுமன்றம் ஏன் எழுதியது

1967 டிசம்பர் 8 அன்று, கட்சி மாறி அவையில் அணி மாறும் உறுப்பினர்களை ஆராய, கட்சிப் பிரதிநிதிகளையும் அரசியலமைப்பு நிபுணர்களையும் கொண்ட குழுவை அமைக்குமாறு அரசைக் கோரி மக்களவை ஒருமனதாகத் தீர்மானித்தது. கட்சித் தாவல்கள் குழு 1969 ஜனவரி 7 அன்று அறிக்கை அளித்தது; அதன் கண்டுபிடிப்புகளை உச்ச நீதிமன்றம் பின்னர் முழுமையாக மேற்கோள் காட்டியது. 1967 நான்காவது பொதுத் தேர்தலுக்குப் பிறகான பன்னிரண்டு மாதங்களில் குறைந்தது 438 கட்சித் தாவல்களை அது எண்ணியது; முதல் பொதுத் தேர்தலிலிருந்து நான்காவது வரையிலான முழுக் காலத்தில் ஏறத்தாழ 542. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 376 சுயேச்சைகளில் 157 பேர் கட்சிகளில் சேர்ந்தனர். ஏழு மாநிலங்களில் தாவிய 210 உறுப்பினர்களில் 116 பேர், தங்கள் தாவலால் உருவாக உதவிய அமைச்சர்கள் குழுவிலேயே உறுப்பினர் ஆனார்கள்.

தாவுபவர் ஓராண்டுக்கு அல்லது மறுதேர்தல் வரை அமைச்சர் மற்றும் பிற ஊதியப் பதவிகளிலிருந்து விலக்கப்பட வேண்டும் என்று குழு பரிந்துரைத்தது; ஆனால் அவையிலிருந்தே ஒரு தாவுபவரை நீக்குவதில் அதனால் உடன்பட முடியவில்லை. 1973 மே 16 அன்று மக்களவையில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட அரசியலமைப்பு (முப்பத்திரண்டாம் திருத்த) மசோதாவும், 1979இன் நாற்பத்தெட்டாம் திருத்த மசோதாவும் தகுதிநீக்கத்தை முன்மொழிந்தன; இரண்டும் காலாவதியாயின. நிறைவேறிய மசோதா, 1985 ஜனவரி 23 தேதியிட்ட நோக்கம் மற்றும் காரணங்களுக்கான அறிக்கையைக் கொண்டுள்ளது; “அரசியல் கட்சித் தாவல்களின் தீமை” எதிர்த்துப் போராடப்பட வேண்டும், இல்லையெனில் அது ஜனநாயகத்தின் அடித்தளத்தையே சிதைக்கும் என்று அது கூறியது. ஒப்புதல் 1985 பிப்ரவரி 15 அன்று வந்தது; அரசியலமைப்பு (ஐம்பத்திரண்டாம் திருத்த) சட்டம் 1985 மார்ச் 1 அன்று நடைமுறைக்கு வந்தது என்று உச்ச நீதிமன்றம் பதிவு செய்கிறது.

எது ஓர் உறுப்பினரைத் தகுதிநீக்கம் செய்கிறது

அட்டவணையின் பத்தி 2 காரணங்களைப் பெயரிடுகிறது; சுருக்கமான வடிவத்தை 12 அட்டவணைகள் பற்றிய எங்கள் மேலோட்டம் தருகிறது. இங்கு முக்கியமானது, யார் ஒரு கட்சியைச் சேர்ந்தவராகக் கருதப்படுகிறார் என்பதே. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர், தம்மை வேட்பாளராக நிறுத்திய கட்சியைச் சேர்ந்தவராகக் கருதப்படுகிறார். அத்தகைய உறுப்பினர் இரண்டு சூழல்களில் தகுதிநீக்கம் செய்யப்படுகிறார்.

முதலாவது, கட்சி உறுப்பினர் பதவியை விருப்பத்துடன் கைவிடுவது. இரண்டாவது காரணம், கட்சி அல்லது அது அதிகாரம் அளித்த நபர் பிறப்பிக்கும் எந்த உத்தரவுக்கும் (கட்சிக் கொறடா உத்தரவு) எதிராக வாக்களிப்பது அல்லது வாக்களிக்காமல் இருப்பது; உறுப்பினர் முன்கூட்டியே அனுமதி பெற்றிருந்தாலோ, பதினைந்து நாட்களுக்குள் கட்சி அந்த வாக்கை மன்னித்தாலோ அது பொருந்தாது. கிஹோட்டோ ஹொல்லோஹன் வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் அந்த இரண்டாவது காரணத்தை “கருத்து வேறுபாடு தாவலாக மாறும் ஒரு வகை” என்று விவரித்தது: உறுப்பினர் கட்சியிலேயே இருக்கிறார், ஆனாலும் இருக்கையை இழக்கலாம்.

கட்சியால் நிறுத்தப்படாத உறுப்பினர்களுக்கு இரண்டு சிறிய விதிகள் உள்ளன. தேர்தலுக்குப் பிறகு ஒரு கட்சியில் சேரும் சுயேச்சை தகுதிநீக்கம் செய்யப்படுகிறார். நியமன உறுப்பினர், இருக்கையை ஏற்ற பிறகு ஆறு மாதங்களுக்கு மேல் கழித்து ஒரு கட்சியில் சேர்ந்தால் தகுதிநீக்கம் செய்யப்படுகிறார். மக்களவை, சட்டப் பேரவைகளின் சபாநாயகர், துணை சபாநாயகர், மாநிலங்களவையின் துணைத் தலைவர், சட்ட மேலவையின் தலைவர், துணைத் தலைவர் ஆகியோருக்குப் பத்தி 5 விலக்கு அளிக்கிறது; அவர்கள் பதவிக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதும் தங்கள் கட்சியை விட்டு விலகலாம், பதவி முடிந்ததும் மீண்டும் சேரலாம்.

விதி பொருந்த யாரும் ராஜினாமா கடிதம் அளிக்க வேண்டியதில்லை. ரவி எஸ். நாயக் எதிர் இந்திய ஒன்றியம் (Ravi S Naik v. Union of India, 1994) வழக்கில், “உறுப்பினர் பதவியை விருப்பத்துடன் கைவிடுதல்” என்பது ராஜினாமாவை விட விரிந்த பொருள் உடையது என்றும், உறுப்பினரின் நடத்தையிலிருந்து அதை ஊகிக்க முடியும் என்றும் உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. ஜி. விசுவநாதன் எதிர் தமிழ்நாடு சட்டப் பேரவைத் தலைவர் (G Viswanathan v. Speaker, Tamil Nadu Legislative Assembly, 1996) வழக்கில், கட்சியால் நீக்கப்பட்டு பிறகு மற்றொரு கட்சியில் சேரும் உறுப்பினர், பழைய உறுப்பினர் பதவியைக் கைவிட்டவராகக் கருதப்படுகிறார் என்று அது தீர்ப்பளித்தது. இரு தீர்ப்புகளையும் பிஆர்எஸ் சுருக்கிக் கூறுகிறது.

யார் தீர்மானிக்கிறார், நீதிமன்றங்கள் எதை மறுஆய்வு செய்யலாம்

பத்தி 6இன் கீழ், தகுதிநீக்கம் தொடர்பான ஒவ்வொரு கேள்வியும் அவையின் தலைமை அலுவலரிடம் செல்கிறது; “அவரது முடிவு இறுதியானது”. கேள்வி சபாநாயகரையோ தலைவரையோ பற்றியதாக இருந்தால், அதைத் தீர்மானிக்க அவை மற்றோர் உறுப்பினரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது. இந்த நடவடிக்கைகள் நாடாளுமன்றத்தின் அல்லது மாநிலச் சட்டமன்றத்தின் நடவடிக்கைகளாகக் கருதப்படுகின்றன; அவற்றுக்கு 122, 212 பிரிவுகளின் பாதுகாப்பு உண்டு. அதற்கு மேலும் சென்று, தகுதிநீக்கத்துடன் தொடர்புடைய எந்த விஷயத்திலும் எந்த நீதிமன்றத்துக்கும் அதிகார வரம்பு இல்லை என்று பத்தி 7 கூறியது.

முழுத் திருத்தத்துக்கும் எதிரான சவாலை ஐந்து நீதிபதிகள் அமர்வு கிஹோட்டோ ஹொல்லோஹன் எதிர் ஜச்சில்ஹு (Kihoto Hollohan v. Zachillhu) என்று விசாரித்தது. அமர்வு தன் முடிவுகளை 1991 நவம்பர் 12 அன்றும், காரணங்களை 1992 பிப்ரவரி 18 அன்றும் அறிவித்தது. நீதிபதிகள் வெங்கடாசலய்யா, ஜெயசந்திர ரெட்டி, அகர்வால் பெரும்பான்மையை உருவாக்கினர். உச்ச நீதிமன்றத்துக்கும் உயர் நீதிமன்றங்களுக்கும் பிரிவுகள் 136, 226, 227 வழங்கும் அதிகாரங்களைப் பத்தி 7 மாற்றுகிறது என்றும், அத்தகைய மாற்றத்துக்குப் பிரிவு 368(2)இன் வரம்புரையின்படி பாதி மாநிலச் சட்டமன்றங்களின் ஒப்புதல் தேவை என்றும், அது அரசியலமைப்பு எப்படித் திருத்தப்படுகிறது என்பது பற்றிய எங்கள் கட்டுரையில் விவரிக்கப்பட்ட அதே வழி என்றும் அவர்கள் கண்டனர். 1985 மசோதா மாநிலங்களால் ஒப்புதல் செய்யப்படவில்லை; எனவே பத்தி 7 விழுந்தது, அது பிரிக்கக்கூடிய பகுதி என்று பெரும்பான்மை தீர்ப்பளித்தது. அட்டவணையின் மற்றவை நிலைத்தன.

பத்தி 2 சட்டமியற்றும் உறுப்பினர்களின் பேச்சு, வாக்கு, மனசாட்சிச் சுதந்திரத்தை மீறவில்லை என்றும், அட்டவணை அரசியலமைப்பின் அடிப்படைக் கட்டமைப்புக்கு எதிரானது என்ற வாதத்தையும் பெரும்பான்மை நிராகரித்தது. ஒரு வழக்கைத் தீர்மானிக்கும் சபாநாயகர் தீர்ப்பாயமாகச் செயல்படுகிறார் என்று அது கூறியது. பத்தி 6இன் கீழ் இறுதித்தன்மை செல்லுபடியாகும்; ஆனால் அரசியலமைப்புக் கட்டளையை மீறுதல், தீய நோக்கம் (mala fides), இயற்கை நீதி மீறல், பகுத்தறிவின்மை ஆகியவற்றுக்காக உயர் நீதிமன்றங்களும் உச்ச நீதிமன்றமும் செய்யும் மறுஆய்வை அது நிலைக்கவிடுகிறது. கடுமையான, மீட்க முடியாத விளைவுகளைக் கொண்ட இடைக்காலத் தகுதிநீக்கத்தையோ இடைநீக்கத்தையோ தடுக்க அன்றி, முடிவுக்கு முன் நீதிமன்றங்கள் தலையிடக் கூடாது. அந்த நீதிபதிகள் சபாநாயகர்களை “அவையின் உரிமைகள், சிறப்புரிமைகளின் காவலர்கள்” என்று அழைத்தனர்; இந்தப் பணியை அவர்களுக்குத் தருவது அரசியல் சார்புக்கான வாய்ப்பை உருவாக்குகிறது என்ற கூற்றை நிராகரித்தனர். நீதித்துறை மறுஆய்வே அடிப்படைக் கட்டமைப்பின் பகுதியா என்று கூறுவது தேவையற்றது என்று கண்டனர்; அந்தக் கோட்பாடு கேசவானந்த பாரதி வழக்கு பற்றிய எங்கள் கட்டுரையில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

நீதிபதிகள் சர்மாவும் வர்மாவும் மாறுபட்டனர். சபாநாயகரின் பதவிக்காலம் அவைப் பெரும்பான்மையின் தொடர் ஆதரவைச் சார்ந்தது என்றும், எனவே இத்தகைய சர்ச்சைகளுக்கு நியாயமான தீர்வுக்குத் தேவையான சுதந்திர முடிவெடுப்பவர் சபாநாயகர் அல்ல என்றும், முழுத் திருத்தமும் விழ வேண்டும் என்றும் அவர்கள் கூறினர்.

பிளவுகள், இணைப்புகள், 91ஆவது திருத்தம்

1985இல் நிறைவேறியபடி அட்டவணையில் இரண்டு விலக்குகள் இருந்தன. ஒரு கட்சியிலிருந்து பிரிந்த அணி, அவையில் அந்தக் கட்சியின் உறுப்பினர்களில் குறைந்தது மூன்றில் ஒரு பங்கைக் கொண்டிருந்தால் பத்தி 3 அதைப் பாதுகாத்தது. பத்தி 4இல் இரண்டாவது விலக்கு, உறுப்பினர்களின் மூலக் கட்சி மற்றொன்றுடன் இணையும்போது அவர்களைப் பாதுகாத்தது; அது இன்றும் உள்ளது: சட்டமன்றக் கட்சியின் (அந்த அவையில் கட்சியின் உறுப்பினர்கள்) மூன்றில் இரண்டு பங்குக்குக் குறையாதவர்கள் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டால் மட்டுமே இணைப்பு கணக்கில் கொள்ளப்படும்.

அரசியலமைப்பு (தொண்ணூற்று ஒன்றாம் திருத்த) சட்டம், 2003க்கான ஒப்புதல் 2004 ஜனவரி 1 அன்று வந்தது; அது அந்தத் தேதி முதல் பத்தி 3ஐ நீக்கியது. நீக்கத்தைப் பரிந்துரைத்த மூன்று அமைப்புகளை அதன் நோக்க அறிக்கை பெயரிடுகிறது: தேர்தல் சீர்திருத்தங்கள் குறித்த தினேஷ் கோஸ்வாமி குழு (1990), சட்ட ஆணையத்தின் 170ஆவது அறிக்கை (1999), அரசியலமைப்பின் செயல்பாட்டை மறுஆய்வு செய்யும் தேசிய ஆணையம் (2002).

அதே சட்டத்தில் மூன்று வரம்புகள் வந்தன. தகுதிநீக்கம் செய்யப்பட்ட உறுப்பினர் ஒன்றியத்துக்குப் பிரிவு 75(1B), மாநிலங்களுக்குப் பிரிவு 164(1B)இன்படி அமைச்சராக நியமிக்கப்பட முடியாது; பிரிவு 361Bஇன்படி ஊதியம் பெறும் அரசியல் பதவியையும் வகிக்க முடியாது. ஒவ்வொரு தடையும் தகுதிநீக்கம் செய்யப்பட்ட நாளிலிருந்து, உறுப்பினரின் பதவிக்காலம் முடிந்திருக்கும் நாள் வரை அல்லது அவர் மறுதேர்வு பெறும் வரை, எது முந்துகிறதோ அதுவரை நீடிக்கும். அமைச்சர்கள் குழுவின் அளவும் மக்களவையின் அல்லது மாநிலச் சட்டப் பேரவையின் பதினைந்து சதவீதத்துக்குள் வரம்பிடப்பட்டது; பிரிவுகள் 75(1A), 164(1A). மாநிலங்களுக்குப் பன்னிரண்டு அமைச்சர்கள் என்ற குறைந்தபட்ச அளவை உரை நிர்ணயிக்கிறது.

சபாநாயகர்கள் எவ்வளவு காலம் எடுத்துள்ளனர்

தாமதத்தைத் தான் மறுஆய்வு செய்யக்கூடிய ஒன்றாக உச்ச நீதிமன்றம் 2007இல் கருதத் தொடங்கியது. ராஜேந்திர சிங் ராணா எதிர் சுவாமி பிரசாத் மௌர்யா (Rajendra Singh Rana v. Swami Prasad Maurya) வழக்கில், தகுதிநீக்க மனுவைப் புறக்கணிப்பது சபாநாயகரின் அரசியலமைப்புக் கடமையை மீறுவதாகும் என்று அது தீர்ப்பளித்தது என்று பிஆர்எஸ் கூறுகிறது.

நீதிபதிகள் நாரிமன், அனிருத்தா போஸ், ராமசுப்பிரமணியன் அடங்கிய அமர்வு, கெய்ஷம் மேகச்சந்திர சிங் எதிர் மணிப்பூர் சட்டப் பேரவைச் சபாநாயகர் (Keisham Meghachandra Singh v. Speaker, Manipur Legislative Assembly) வழக்கில், 2020 ஜனவரி 21 அன்று அளவுகோலை நிர்ணயித்தது. விதிவிலக்கான சூழல்கள் இல்லாத நிலையில் “மனு தாக்கல் செய்யப்பட்ட நாளிலிருந்து மூன்று மாத காலமே அதிகபட்ச வரம்பு” என்று பத்தி 29 கூறுகிறது. நிலுவையிலுள்ள மனுக்களை நான்கு வாரங்களுக்குள் தீர்மானிக்க மணிப்பூர் சபாநாயகருக்கு உத்தரவிடப்பட்டது. சபாநாயகரின் பங்கை நாடாளுமன்றம் மறுபரிசீலனை செய்து “ஓய்வுபெற்ற உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி தலைமையிலான நிரந்தரத் தீர்ப்பாயத்தை” பரிசீலிக்க வேண்டும் என்றும் அமர்வு எழுதியது.

கர்நாடகம், விரைவான முடிவையும் தண்டனை குறித்த தகராறையும் காட்டுகிறது. 2019 ஜூலை 23 அன்று நம்பிக்கை வாக்கெடுப்புக்கு சட்டப் பேரவையின் பதினேழு உறுப்பினர்கள் வரவில்லை. ஜூலை 25, 28 தேதியிட்ட உத்தரவுகள் அவர்களைப் பேரவையின் எஞ்சிய பதவிக்காலம் முழுவதற்கும் தகுதிநீக்கம் செய்தன. இரண்டு மனுக்கள் ஜூலை 16, 20 அன்று தாக்கல் செய்யப்பட்டிருந்தன. நீதிபதிகள் ரமணா, சஞ்சீவ் கன்னா, கிருஷ்ண முராரி அடங்கிய அமர்வு 2019 நவம்பர் 13 அன்று தகுதிநீக்கங்களை உறுதிசெய்து, பதவிக்காலம் முழுவதற்குமான தடையை ரத்து செய்தது; அந்த அதிகாரத்தை அரசியலமைப்பு சபாநாயகருக்கு வழங்கவில்லை என்பது காரணம். தகுதிநீக்கம் கட்சித் தாவல் செயல் நடந்த நாளுக்கே பின்னோக்கிப் பொருந்தும் என்றும், எனவே பின்னர் அளிக்கப்படும் ராஜினாமா கடிதம் அதை அழிக்காது என்றும் நீதிமன்றம் கூறியது. பிரிவுகள் 75(1B), 164(1B), 361Bஇல் உள்ள தடைகளே உண்மையில் தொடரும் விளைவுகள் என்று நீதிமன்றம் பட்டியலிட்டது; சபாநாயகர் உறுப்பினருக்குப் போதிய கேட்கும் வாய்ப்பை வழங்க வேண்டும் என்றும், சட்டமன்ற விதிகளின் காலவரம்புகளை வழக்கமாகப் பின்பற்ற வேண்டும் என்றும் சேர்த்தது. “நடுநிலை என்ற அரசியலமைப்புக் கடமைக்கு எதிராகச் சபாநாயகர் செயல்படும் போக்கு வளர்ந்து வருகிறது” என்றும் அது கவனித்தது.

தெலங்கானா, தேதிகளுடன் கூடிய சமீபத்திய வழக்கு. 2025 ஜூலை 31 அன்று, இந்தியத் தலைமை நீதிபதி தலைமையிலான இரு நீதிபதிகள் அமர்வு பாடி கௌசிக் ரெட்டி எதிர் தெலங்கானா மாநிலம் (Padi Kaushik Reddy v. State of Telangana) வழக்கில் தீர்ப்பளித்தது; அந்த விவகாரம், உச்ச நீதிமன்றப் பார்வையாளர் (Supreme Court Observer) 2024 மார்ச் 18க்கும் ஏப்ரல் 8க்கும் இடையே தேதியிடும் மனுக்களுடன் தொடங்கியது. ஏழு மாதங்களுக்கு மேல் சபாநாயகர் எந்த அறிவிக்கையும் அனுப்பவில்லை. தகுதிநீக்க மனுவைத் தீர்மானிக்கும் சபாநாயகருக்கு 122 அல்லது 212ஆம் பிரிவுகளின் கீழ் அரசியலமைப்புப் பாதுகாப்பு இல்லை என்று அமர்வு தீர்ப்பளித்து, பத்து உறுப்பினர்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளை மூன்று மாதங்களுக்குள் தீர்மானிக்க உத்தரவிட்டது. கட்சித் தாவலை எதிர்க்கும் நோக்கத்துக்குச் சபாநாயகர் சார்ந்த ஏற்பாடு பயன்படுகிறதா என்று முடிவெடுப்பது நாடாளுமன்றத்தின் பொறுப்பு என்றும் அமர்வு சேர்த்தது.

அந்தக் காலக்கெடுவுக்குப் பிறகே முடிவுகள் வந்தன. 2026 பிப்ரவரி 6க்குள் நீதிமன்றம் சபாநாயகருக்கு மேலும் மூன்று வாரங்கள் அளித்து, நீதிமன்ற அவமதிப்பு உத்தரவுகள் தொடரும் என்று எச்சரித்தது; அப்போது ஏழு மனுக்கள் தீர்மானிக்கப்பட்டு, மூன்று நிலுவையில் இருந்தன என்று லைவ்லா தெரிவிக்கிறது. 2026 மார்ச் 11 அன்று சபாநாயகர் கடைசி இரண்டையும் தள்ளுபடி செய்தார்; உறுப்பினர்கள் தங்கள் கட்சியின் உறுப்பினர் பதவியை விருப்பத்துடன் கைவிட்டதற்கு “முடிவான ஆவண ஆதாரமோ சட்டப்படி நிலைக்கத்தக்க ஆதாரமோ இல்லை” என்று அவர் கண்டதாக தி சவுத் பர்ஸ்ட் (The South First) தெரிவிக்கிறது. பத்து மனுக்களும் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டன; மனுதாரர் கட்சி அந்தத் தீர்ப்புகளை நீதிமன்றத்தில் இன்னும் சவால் செய்யலாம் என்றும் அதே செய்தி குறிப்பிடுகிறது.

இன்னும் திறந்திருப்பது என்ன

பிஆர்எஸ்ஸின் 2009 குறிப்பு இரு தரப்பையும் முன்வைக்கிறது. அதன் அட்டவணையில் சட்டத்துக்கு ஆதரவான வாதங்கள் நிலையான அரசுகளும் கட்சி ஒழுக்கமும்; எதிரான வாதங்கள், அது கருத்து வேறுபாட்டை அடக்குகிறது, நாடாளுமன்றத்துக்கு அரசின் பொறுப்புக்கூறலைக் குறைக்கிறது என்பவை. கோஸ்வாமி குழு, சட்ட ஆணையம், 2002இன் அரசியலமைப்பு மறுஆய்வு ஆணையம் ஆகியவற்றின் முன்மொழிவுகளையும் அந்தக் குறிப்பு பட்டியலிடுகிறது; பத்தாவது அட்டவணை வழக்குகளைத் தேர்தல் ஆணையத்தின் ஆலோசனையின் பேரில் குடியரசுத் தலைவர் அல்லது ஆளுநர் தீர்மானிக்க வேண்டும் என்பதும் அவற்றில் ஒன்று. 2020இல் உச்ச நீதிமன்றம் நிரந்தரத் தீர்ப்பாயத்தைப் பரிந்துரைத்தது; 2025இல், இந்தப் பணி சபாநாயகரிடம் நீடிக்க வேண்டுமா என்பதை நாடாளுமன்றமே தீர்மானிக்க வேண்டும் என்று அது கூறியது.

இரண்டாவது திறந்த கேள்வி இணைப்பு விதி. பத்தி 4இன் உட்பத்தி (1), உறுப்பினர்களின் மூல அரசியல் கட்சி மற்றொன்றுடன் இணையும்போது அவர்களைப் பாதுகாக்கிறது; சட்டமன்றக் கட்சியின் மூன்றில் இரண்டு பங்கினர் ஒப்புக்கொண்டால், அந்த ஒப்புதல் இருந்தால் மட்டுமே, இணைப்பு நடந்ததாகக் கருதப்படும் என்று உட்பத்தி (2) கூறுகிறது. 2022 பிப்ரவரி 24 அன்று கோவாவில் உள்ள பம்பாய் உயர் நீதிமன்ற இரு நீதிபதிகள் அமர்வு இரு உட்பத்திகளையும் தனித்தனியாக வாசித்தது. அவையின் வெளியே கட்சி இணையாவிட்டாலும், சட்டமன்றக் கட்சியின் மூன்றில் இரண்டு பங்கு உறுப்பினர்களைப் பாதுகாக்கப் போதும் என்று நீதிமன்றம் கூறி, பன்னிரண்டு கோவா சட்டப் பேரவை உறுப்பினர்களுக்கு எதிரான மனுக்களைத் தள்ளுபடி செய்தது. மூலக் கட்சியும் இணைய வேண்டும் என்ற “இரட்டைச் சோதனை”க்காக மனுதாரர்கள் அங்கு வாதிட்டிருந்தனர். நாடாளுமன்றம் மூன்றில் இரண்டு என்ற வரம்பை வகுத்த பிறகு, நீதிமன்றங்கள் நம்பக்கூடியது அந்த வரம்பு மட்டுமே என்பது உயர் நீதிமன்றத்தின் பார்வை.

2026 ஜூலை 23 அன்று, 2022இல் வேறொரு கட்சியில் சேர்ந்த எட்டு உறுப்பினர்களைத் தகுதிநீக்கம் செய்யச் சபாநாயகர் மறுத்ததற்கு எதிரான கோவாவின் சவாலை ஆராய உச்ச நீதிமன்றம் ஒப்புக்கொண்டது. இந்தியத் தலைமை நீதிபதி தலைமையிலான அமர்வு, உயர் நீதிமன்றங்கள் மாறுபடுகின்றனவா என்று கேட்டு, மனுவை மூன்று நீதிபதிகள் அமர்வு இறுதியாக விசாரிக்க வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டது.