13ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் தேவகிரி யாதவ அரசவையில் இயற்றப்பட்ட சார்ங்கதேவரின் சங்கீத ரத்னாகரம், இசையையும் நடனத்தையும் ஏழு அத்தியாயங்களாக அமைத்து 264 ராகங்களைக் கணக்கிடுகிறது

13ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் தேவகிரி யாதவ அரசவையில் இயற்றப்பட்ட சமஸ்கிருத நூலான சங்கீத ரத்னாகரம், இசையையும் நடனத்தையும் ஏழு அத்தியாயங்களாக அமைக்கிறது: சுரங்கள், ராகங்கள், இதர தலைப்புகள், இயற்றப்பட்ட பாடல்கள், தாளம், கருவிகள், நடனம். அதன் ஆசிரியர் சார்ங்கதேவர் அரசவைக் கணக்காளரின் மகன்; ஆர். கே. ஷ்ரிங்கியின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் 264 ராகங்களைக் கணக்கிடுகிறது. இசை, நடனம், நாடகத்துக்கான தேசிய அகாடமியான சங்கீத நாடக அகாடமியின் சொற்களில், சமஸ்கிருத இசை அறிவியலான சங்கீதசாஸ்திரத்தின் மிக முக்கியமான நூல் இதுவே.

அரச கணக்காளரின் மகன்

முதல் அத்தியாயத்தில் சார்ங்கதேவர் தம்மை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்கிறார்; அந்தச் செய்யுள்களின் ஷ்ரிங்கி மொழிபெயர்ப்பு குடும்ப வழிமுறையைத் தருகிறது. அது விருஷகண முனிவரிடமிருந்து வருகிறது, காஷ்மீரைச் சேர்ந்தது. அவரது தாத்தா பாஸ்கரர் தெற்கே குடிபெயர்ந்தார்; பாஸ்கரரின் மகன் சோதலர் தேவகிரியின் யாதவ மன்னர்களுக்குப் பணியாற்றினார். அடையார் நூலகப் பதிப்புக்கான தம் முன்னுரையில், சோதலருக்கு மன்னர் சிங்கணன் ஆதரவு அளித்தார் என்று குன்ஹன் ராஜா கூறுகிறார். பி. வி. சர்மாவின் ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரையை ஆதாரமாகக் கொண்ட ஷ்ரிங்கியின் முன்னுரை, சோதலர் அரசவையின் அரச கணக்காளராக இருந்தார் என்றும், சார்ங்கதேவர் அந்தப் பதவியில் தொடர்ந்தார் என்றும் சேர்க்கிறது.

அவரது செய்யுள்கள், பிராமணர்களின் வறுமையைப் பரிசுகளால் தணித்தவராகவும், தம் கல்வியால் அறிஞர்களை நிறைவு செய்தவராகவும், மருந்துகளால் நோயாளிகளைக் குணப்படுத்தியவராகவும் ஒருவரை விவரிக்கின்றன. ஷ்ரிங்கியின் வாசிப்பில் அவரது வாழ்க்கையின் மூன்று பக்கங்களின் சுருக்கம்: கணக்காளர், அறிஞர், மருத்துவர். நூலுக்கான நான்கு காரணங்கள் அடுத்து வருகின்றன: மூன்று வகைத் துன்பங்களிலிருந்து மக்களை விடுவிக்க, தர்மத்தைக் காக்க, புகழ் பெற, முக்தியை அடைய.

தேவகிரி என்பது இன்று தௌலதாபாத் என்று அழைக்கப்படும் கோட்டை. மகாராஷ்டிர சுற்றுலாத் துறையின்படி, அது ஔரங்காபாத்திலிருந்து சுமார் 16 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது; 12ஆம் நூற்றாண்டில் ஐந்தாம் பில்லமனால் கட்டப்பட்டு, அதன் பின் யாதவ தலைநகரானது. கிட்டத்தட்ட செங்குத்தாக சுமார் 600 அடி உயரும் ஒரு கூம்பு வடிவப் பாறையை 1911 பிரிட்டானிகா விவரிக்கிறது. அந்த வம்சத்தின் ஆட்சி தொடங்கிய காலம் பற்றி ஆதாரங்கள் வேறுபடுகின்றன: பில்லமன் அதை 1145இல் முறைப்படி நிறுவினார் என்று ஷ்ரிங்கியின் முன்னுரை கூறுகிறது; தேவகிரி சுமார் 1187இல் நிறுவப்பட்டது என்று பிரிட்டானிகா கட்டுரை கூறுகிறது.

நூலைச் சிங்கணன் ஆட்சியில் காலக்கணிப்பு செய்தல்

சார்ங்கதேவர் யாதவ மன்னர்களைச் சிங்கணன் வரைதான் பெயரிடுவதால், நூலைச் சிங்கணன் ஆட்சியில் அவர் இயற்றினார் என்று ஷ்ரிங்கி ஊகிக்கிறார். அந்த ஆட்சியை ஆதாரங்கள் வெவ்வேறு விதமாகக் காலக்கணிப்பு செய்கின்றன: அடையார் பதிப்பு 1210 முதல் 1247 வரை என்று தருகிறது; சிங்கணன் அரியணையேறியது 1200 என்று ஷ்ரிங்கியின் முன்னுரை தருகிறது.

கல்வெட்டுகள் இந்த இடைவெளியை விளக்குகின்றன. எபிகிராஃபியா இண்டிகா தொகுதி 21இல், பேரார் பகுதியில் உள்ள அம்ரபூரில் சக 1133 என்று தேதியிடப்பட்ட ஒரு கல்வெட்டை வி. வி. மிராஷி பதிப்பிக்கிறார்; அதை அவர் கி.பி. 1211 முதல் 1212 வரை என மாற்றுகிறார். சிங்கணனின் கல்வெட்டுகள் மூன்று வெவ்வேறு முடிசூட்டு ஆண்டுகளை ஆதரிக்கின்றன, சக 1122, 1129, 1132 என்றும், சக 1133 அந்த ஆட்சியின் மிகப் பழமையான உறுதியான தேதி என்றும் அவர் எழுதுகிறார். சிங்கணன் சக 1132இல் முடிசூட்டப்பட்டிருக்கக்கூடும் என்று மிராஷி கருதினார்; ஆனால் தம் தந்தையின் வாழ்நாளிலேயே இளவரசராக ஆட்சியில் பங்கு கொண்டு, 1129இல் அவருக்குப் பின் வந்திருக்கவும் கூடும். நூலைப் பொறுத்தவரை, 13ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் என்று சங்கீத நாடக அகாடமி கூறுகிறது; இந்துஸ்தானி இசை பற்றிய வாஷிங்டன் பல்கலைக்கழக வாசிப்புப் பட்டியல் 13ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி என்று கூறுகிறது. இரண்டில் எதுவும் ஒரே ஆண்டைத் தரவில்லை.

இசைக்கு ஆறு அத்தியாயங்கள், நடனத்துக்கு ஒன்று

சார்ங்கதேவரின் வரையறையில், சங்கீதம் என்பது குரல் இசை, கருவி வாசிப்பு, நடனம் ஆகிய மூன்றும் சேர்ந்தது. பிரம்மா கண்டறிந்தது என்றும், பரதரும் பிறரும் சிவனின் முன் பயின்றது என்றும் நூல் கூறும் மார்க்கத்தை, வெவ்வேறு பகுதிகளில் மக்களை மகிழ்விக்கும் இசையான தேசியிலிருந்து அவர் பிரிக்கிறார். பாணினியின் எட்டு அத்தியாய இலக்கணத்தின் மாதிரியில், நூல் சப்தாத்யாயி, அதாவது ஏழு அத்தியாய நூல் என்று அறியப்பட்டது என்று ஷ்ரிங்கியின் முன்னுரை சேர்க்கிறது. அத்தியாயங்கள் பின்வருமாறு.

1. ஸ்வரம், சுரங்கள். சுரங்கள் எடுக்கப்படும் சுருதி நுணுக்கப் படிகளான 22 ஸ்ருதிகளையும், கிராமங்கள், மூர்ச்சனைகள் எனப்படும் ஸ்வர வரிசைக் குடும்பங்களையும், ஜாதிகள் எனப்படும் பழைய இசை வகைகளையும் இது கூறுகிறது.
2. ராகம், இரண்டு பிரிவுகளாகக் கையாளப்படுகிறது.
3. பிரகீர்ணகம், இதர விஷயங்கள். இவற்றில் இசைப்பாடலாசிரியரின் தகுதிகள், கமகங்கள் எனப்படும் அணிகள், ராகத்தின் மேடையிலேயே உருவாக்கப்படும் விரிவான ஆலப்தி ஆகியவை அடங்கும். இந்த அத்தியாயத்தின் பெரும்பகுதி பரதரின் காலத்துக்குப் பின் ஏற்பட்ட வளர்ச்சிகளைப் பதிவு செய்கிறது என்று ஷ்ரிங்கி குறிப்பிடுகிறார்.
4. பிரபந்தம், பெயரிடப்பட்ட பகுதிகளால் அமைந்த இயற்றப்பட்ட பாடல்கள்.
5. தாளம்.
6. வாத்யம், கருவிகள். எல்லாக் கருவிகளையும் ஓர் அத்தியாயத்தில் கையாள்வது பரதரின் திட்டத்திலிருந்து விலகுவதாக ஷ்ரிங்கி சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
7. நர்த்தனம், நடனம்; நிருத்தத்தின் கூறுகள், நடன வடிவங்கள், ரசங்கள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது.

சமஸ்கிருத மூலமும் குறிப்புகளும் கொண்ட ஷ்ரிங்கியின் மொழிபெயர்ப்பு, இரண்டு தொகுதிகளில் ஒன்று முதல் நான்கு வரையிலான அத்தியாயங்களை உள்ளடக்குகிறது; இரண்டாவது 1989இல் வெளியானது. ஏழு அத்தியாயங்களும் அடையார் நூலகப் பதிப்பில் இரண்டு உரைகளுடன் இடம்பெறுகின்றன.

264 ராகங்கள்

இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் சார்ங்கதேவர் மொத்தம் 264 ராகங்களைத் தருகிறார் என்று ஷ்ரிங்கி எழுதுகிறார். ஷ்ரிங்கி அமைக்கும் கூட்டுத்தொகை: 34 பண்டைய ராகங்களும், சார்ங்கதேவரின் காலத்தில் நன்கு அறியப்பட்ட 52உம் சேர்ந்து 86; இரண்டாம் பிரிவு 30 கிராம ராகங்கள், 8 உபராகங்கள், 20 ராகங்கள், 96 பாஷைகள், 20 விபாஷைகள், 4 அந்தரபாஷைகளைப் பட்டியலிடுகிறது; அவை 178 ஆகின்றன. சார்ங்கதேவர் நன்கு அறியப்பட்ட ராகங்களை மட்டுமே பட்டியலிடுகிறார் என்று ஷ்ரிங்கி சேர்க்கிறார்; பிராந்திய ராகங்கள் எண்ணற்றவை என்று கூறும் பழைய ஆசிரியர் மதங்கரை மொழிபெயர்ப்பாளர் மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

இந்துஸ்தானி அல்லது கர்நாடக இசையைக் கேட்ட எவருக்கும் சில பெயர்கள் பழக்கமாக இருக்கும். பைரவம், பைரவி, ஹிந்தோளம், வசந்தம், ஸ்ரீராகம் ஆகியவை மொழிபெயர்ப்பில் இடம்பெறுகின்றன. வசந்தம் ஹிந்தோளத்திலிருந்து பிறந்தது, முழுமையானது, ஏழு சுரங்களையும் பயன்படுத்துகிறது என்று நூல் கூறுகிறது. ஒரே பெயர் ஒரே மெட்டை உறுதி செய்வதில்லை. விஜயநகரப் பேரரசில் உரையாசிரியராக இருந்த கல்லிநாதர், பழைய கிராம ராகங்களுக்கான நூலின் விதிகளுடன் தம் காலப் பழக்கம் எங்கே பொருந்தவில்லை என்பதைக் காட்ட அதைச் சுட்டிக்காட்டினார் என்று ஷ்ரிங்கியின் முன்னுரை குறிப்பிடுகிறது. எழுதப்பட்ட விதியைவிடப் பழக்கமே மேலானது என்ற சார்ங்கதேவரின் சொந்தக் கூற்றைப் பிற்கால ஆசிரியர்கள் மேற்கோள் காட்டினர் என்றும் அது சேர்க்கிறது.

அவர் எதிலிருந்து எடுத்தார், எதை விட்டார்

தொடக்கச் செய்யுள்களில், முந்தைய கருத்துகளின் கடலைக் கடைந்து வெண்ணெயை எடுத்ததாக அவர் கூறுகிறார். பரதர், தத்திலர், மதங்கர், போஜர், அபிநவகுப்தர், சோமேஸ்வரர் உள்ளிட்ட டஜன் கணக்கான முன்னோடிகளை அவர் பெயரிடுகிறார். இன்று சிலரது நூல்கள் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன என்று ஷ்ரிங்கி கூறுகிறார்: பரதர், தத்திலர், மதங்கர், போஜர், அபிநவகுப்தர், சோமேஸ்வரர், நான்யதேவர், ஜகதேகமல்லர். பரதரின் நூல் நாட்டிய சாஸ்திரம் பற்றிய tuput கட்டுரையின் பொருள்.

தேர்வு கவனமாக இருந்தது என்று ஷ்ரிங்கி காண்கிறார். நாட்டிய சாஸ்திரத்தின் துருவங்கள் பற்றிய பகுதி விடப்பட்டுள்ளது. பரதரின் விரிவான மேளக் கருவிகளின் தொகுப்பு கருவி இசையமைப்புகளுக்கு இடம் தருகிறது. சுரங்கள் ஸ்ருதிகளுடன் எவ்வாறு தொடர்புகொள்கின்றன என்பது குறித்து மதங்கரின் பிருஹத்தேசியில் உள்ள ஒரு விவாதம் தவிர்க்கப்பட்டுள்ளது. அணிகள் பற்றிய தகவலும், ஸ்தாயங்கள் எனப்படும் சொற்றொடர் அமைப்புகள் பற்றிய தகவலும், நூலில் உள்ள பிராந்தியப் (தேசி) பெயர்களையும், தற்போது நன்கு அறியப்பட்டவை என்று அவர் குறிக்கும் ராகங்களையும் தந்த சார்ங்கதேவர் கால உயிர்ப்பான மரபிலிருந்து வந்திருக்க வேண்டும் என்று ஷ்ரிங்கி கூறுகிறார். இசையை எழுத்தில் பதிவு செய்ய முன்பு நடந்த ஒரு முயற்சிக்கு, குடுமியான்மலை பாறைச் செதுக்கு இசைக்குறிப்பைப் பார்க்கவும்.

இன்றைய இசையுடன் வைத்து வாசித்தல்

பிற்கால நடைமுறை, ஷ்ரிங்கியின் குறிப்புகளில் சில ஒப்பீடுகளைத் தருகிறது. ஒரு பிரபந்தத்துக்கு உத்கிரஹம், மேலாபகம், துருவம், ஆபோகம் எனப்படும் நான்கு பகுதிகள் வரை இருக்கலாம். நவீன இந்துஸ்தானி இசையில், துருபதுக்கு ஸ்தாயி, அந்தரா, சஞ்சாரி, ஆபோக் என நான்கு பகுதிகள் உள்ளன, கயாலுக்குப் பொதுவாக ஸ்தாயி, அந்தரா என இரண்டு என்று அவர் எழுதுகிறார். பழைய நான்கு பகுதித் திட்டத்தின் முதல் இரண்டு பகுதிகள் இன்றைய நடைமுறையிலிருந்து விடுபட்டுவிட்டன என்பது அவரது கருத்து.

வாஷிங்டன் பல்கலைக்கழக வாசிப்புப் பட்டியலில், இந்துஸ்தானி இசையின் மைல்கல் ஆதாரங்களில் இந்த நூல் ஐந்தாவதாக நிற்கிறது; நாட்டிய சாஸ்திரம், மதங்கர், தத்திலர், அபிநவகுப்தர் ஆகியோருக்குப் பின். கல்லிநாதரின் உரையை அது சுமார் 15ஆம் நூற்றாண்டு என்றும், ராமாமாத்யரின் ஸ்வரமேளகலாநிதியை, சுமார் 1550, முறைப்படுத்தலைத் தொடங்கும் நூல் என்றும் தருகிறது. வெங்கடமகியின் சதுர்தண்டி பிரகாசிகையை அது சுமார் 1640 என்று காலக்கணிப்பு செய்து, இன்று பயிலப்படும் கர்நாடக இசையின் அடிப்படை என்று அழைக்கிறது. வி. என். பாத்கண்டே போன்ற சமீபகால அறிஞர்கள்கூட சார்ங்கதேவரைத் தீவிரமாகப் படிப்பதன் முக்கியத்துவத்தை ஏற்றுக்கொண்டனர் என்று ஷ்ரிங்கி எழுதுகிறார். சுரங்களைச் சீரமைக்கும் ஒரு சோதனையை நூல் விவரிக்கும் விதம் தெளிவற்றது என்று பண்டிட் ஓம்காரநாத் தாக்கூர் விமர்சித்தார்; அந்தக் கருத்துக்கு கே. சி. டி. பிரிஹஸ்பதி தம் சொந்த நூலில் பதிலளித்தார்.

உரைகள், பதிப்புகள், 1994 கருத்தரங்கு

1879 கல்கத்தா பதிப்பின் பதிப்பாசிரியர்கள் ஏழு உரைகளைப் பதிவு செய்தனர்: நான்கு சமஸ்கிருதத்தில், ஒன்று இந்தியில், இரண்டு தெலுங்கில். இத்துறையின் வேறு எந்த நூலுக்கும் ஒன்றுக்கு மேல் இல்லை என்று ஷ்ரிங்கி கூறுகிறார். இரண்டு முக்கிய உரைகளில் சிம்ஹபூபாலரின் உரை முந்தையது என்று அடையார் முன்னுரை கூறுகிறது. அவர் ஆந்திராவின் ரேசர்ல வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்; 14ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியை நோக்கி அவரைக் காலக்கணிப்பு செய்கிறார் குன்ஹன் ராஜா. கல்லிநாதரின் உரையான கலாநிதி, விஜயநகரப் பேரரசுக்குள் தொடர்ந்தது; அதன் தலைநகரம் ஹம்பி பற்றிய tuput கட்டுரையின் பொருள். கங்காராமரின் பிரஜ் மொழி இந்தி உரை சம்வத் 1903, அதாவது கி.பி. 1846 எனத் தேதியிடப்பட்டு, விஸ்வநாத் சிங் என்ற புரவலரைப் பெயரிடுகிறது.

அச்சிடல் தாமதமாக வந்தது. 1879 கல்கத்தா பதிப்பு சுரங்கள் பற்றிய அத்தியாயத்தை மட்டுமே கொண்டிருந்தது. ஆனந்தாஸ்ரம தொடர் முழு நூலையும் 1896இலும் 1897இலும் இரண்டு தொகுதிகளாக, மங்கேஷ் ராமகிருஷ்ண தெலங் பதிப்பாசிரியராக வெளியிட்டது; அடையார் நூலகம் தன் நான்கு தொகுதிகளை 1943 முதல் 1953 வரை வெளியிட்டது.

சங்கீத நாடக அகாடமி இந்நூல் பற்றிய ஒரு சர்வதேசக் கருத்தரங்கை 1994 பிப்ரவரி 22 முதல் 26 வரை வாரணாசியில் நடத்தியது; அதன் வரலாறு, தாக்கம், மூலபாடம், கருத்துகள், வாய்மொழி மரபுடனான தொடர்புகள் பற்றி 21 கட்டுரைகள் இடம்பெற்றன. சார்ங்கதேவர் வாழ்ந்து பணியாற்றிய இடமான தேவகிரிக் கோட்டையில் அந்தக் கருத்தரங்கை முதலில் நடத்தத் திட்டமிடப்பட்டிருந்தது என்று அகாடமியின் முன்னுரை கூறுகிறது.