அன்னை தெரசா 1979 இல் அமைதிக்கான நோபல் பரிசையும் 1980 இல் பாரத ரத்னாவையும் பெற்றார்; அவர் 1950 இல் கல்கத்தாவில் நிறுவிய சபை 2025 இல் 138 நாடுகளில் 754 மிஷன்களைக் கொண்டிருந்தது

அன்னை தெரசா ஆக்னஸ் கோன்ஸா போயாஜியு என்ற பெயரில் 1910 ஆகஸ்ட் 26 அன்று ஸ்கோப்ஜேவில் பிறந்து, லொரேட்டோ கன்னியாஸ்திரியாக 1929 ஜனவரி 6 அன்று கல்கத்தா வந்தடைந்து, 1950 அக்டோபர் 7 அன்று அங்கே மிஷனரீஸ் ஆஃப் சாரிட்டியை நிறுவினார். இந்தியாவின் 1962 பத்மஸ்ரீ பட்டியலில் அவரது பெயர் இடம்பெற்றது; நார்வே நோபல் குழு அவருக்கு 1979 இல் அமைதிப் பரிசை வழங்கியது; இந்திய அரசு 1980 இல் பாரத ரத்னாவை வழங்கியது. போப் பிரான்சிஸ் அவரை 2016 செப்டம்பர் 4 அன்று புனிதராக அறிவித்தார். 2025 இல் சபையின் சொந்த இணையதளம் 138 நாடுகளில் 754 மிஷன்களில் 5,076 சகோதரிகளைப் பட்டியலிடுகிறது.

அவர் 1997 செப்டம்பர் 5 அன்று, 87 வயதில் கல்கத்தாவில் காலமானார். வாட்டிகன் வாழ்க்கை வரலாறு மேற்கோள் காட்டும் சொற்களில் தன்னை இப்படி விவரித்தார்: “ரத்தத்தால் நான் அல்பேனியர். குடியுரிமையால் இந்தியர். நம்பிக்கையால் நான் ஒரு கத்தோலிக்கக் கன்னியாஸ்திரி.”

1929 ஜனவரியில் கல்கத்தா வந்தடைந்த ஒரு லொரேட்டோ ஆசிரியை

நோபல் அறக்கட்டளையின்படி, அவர் அல்பேனிய வம்சத்தைச் சேர்ந்த ஒரு குடும்பத்தில், அன்று ஆட்டோமான் பேரரசில் இருந்த, இப்போது வடக்கு மாசிடோனியாவின் ஸ்கோப்ஜேவாக உள்ள உஸ்கப்பில் பிறந்தார். 18 வயதில், 1928 செப்டம்பரில் வீட்டை விட்டு வெளியேறி, இந்தியாவில் மிஷன்கள் கொண்ட ஐரிஷ் சபையான லொரேட்டோ சகோதரிகளுடன் சேர்ந்தார் என்கிறது வாட்டிகன் வாழ்க்கை வரலாறு. அந்த டிசம்பரில் இந்தியாவுக்குக் கப்பலேறினார்; கல்கத்தா வந்தடைந்தது 1929 ஜனவரி 6 என்று அந்த வாழ்க்கை வரலாறு தருகிறது.

டார்ஜிலிங்கில் இரண்டு ஆண்டு புதுமுகப் பயிற்சியை (கன்னியாஸ்திரியின் முதல் உறுதிமொழிக்கு முந்தைய பயிற்சிக் காலம்) அவரது சபையின் சொந்த விவரிப்பு சேர்க்கிறது. 1931 மே மாதம் முதல் உறுதிமொழிகள் தொடர்ந்தன; கல்கத்தாவின் என்டாலியிலுள்ள லொரேட்டோ சமூகத்துக்கு நியமனம் கிடைத்தது; அங்கே புனித மேரி பெண்கள் பள்ளியில் கற்பித்தார். இறுதி உறுதிமொழிகள் 1937 மே 24 அன்று வந்தன; அதிலிருந்து அவர் அன்னை தெரசா என்று அழைக்கப்பட்டார். 1944 இல் அவர் அந்தப் பள்ளியின் தலைமையாசிரியர் ஆனார்.

டார்ஜிலிங் ரயிலும் 1948 இன் வெள்ளைச் சேலையும்

1946 செப்டம்பர் 10 அன்று, ஆண்டுதோறும் நடக்கும் தியானத்துக்காக கல்கத்தாவிலிருந்து டார்ஜிலிங்குக்குச் சென்ற ரயிலில், அவர் “அழைப்புக்குள் ஓர் அழைப்பு” என்று அழைத்ததைப் பெற்றார் என்கிறது வாட்டிகன் வாழ்க்கை வரலாறு. அவரது விவரிப்பில், மிக மிக ஏழைகளுக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்தை நிறுவும்படி கிறிஸ்து அவரைக் கேட்டார். சபையின் வரலாற்றின்படி, அவர் இதைத் தன் ஆன்மிக வழிகாட்டியிடமும் கல்கத்தா பேராயர் ஃபெர்டினாண்ட் பெரியரிடமும் முன்வைத்தார்; தொடங்க அனுமதி கிடைக்கும் முன் கிட்டத்தட்ட இரண்டு ஆண்டுகள் சோதனையும் தெளிவு தேடலும் கடந்தன.

நீல நிற ஓரம் கொண்ட வெள்ளைச் சேலையை முதல்முறையாக அணிந்து, அவர் 1948 ஆகஸ்ட் 17 அன்று லொரேட்டோ கான்வென்ட் வாயில்களை விட்டு வெளியே நடந்தார் என்கிறது வாட்டிகன். பாட்னாவில் மருத்துவ மிஷன் சகோதரிகளிடம் ஒரு சிறிய மருத்துவப் பயிற்சி அடுத்து வந்தது; டிசம்பரில் கல்கத்தாவுக்குத் திரும்பி, ஏழைகளின் சிறு சகோதரிகளிடம் தங்கினார். டிசம்பர் 21 அன்று முதன்முறையாகச் சேரிகளுக்குள் சென்றார். நிதி எதுவும் இல்லாமல், சேரிக் குழந்தைகளுக்கு ஒரு திறந்தவெளிப் பள்ளியைத் தொடங்கினார் என்று நோபல் அறக்கட்டளையின் வாழ்க்கைக் குறிப்பு சொல்கிறது. அவரது முதல் சேரிப் பள்ளி, மருந்தகம் ஆகியவற்றின் இடமாக மோதிஜீல் சேரிகளை சபையின் விவரிப்பு குறிப்பிடுகிறது.

பழைய மாணவிகள் அவருடன் சேர்ந்தனர். பெரும்பாலும் அவரது பழைய மாணவிகளான பன்னிரண்டு இளம் பெண்கள் அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர், கல்கத்தா விரைவில் அவர்களை “ஓடும் சபை” என்று அறிந்தது என்கிறது சபையின் வரலாறு.

1950 அக்டோபர் 7, அதைத் தொடர்ந்த இல்லங்கள்

1950 அக்டோபர் 7 என்பது, பேராயர் பெரியர் கல்கத்தா உயர்மறைமாவட்டத்தில் அந்தச் சபையை நிறுவிய (முறைப்படி அமைத்த) நாள் என்கிறது மிஷனரீஸ் ஆஃப் சாரிட்டி. வாட்டிகனின் வாழ்க்கை வரலாறும் நோபல் அறக்கட்டளையின் வாழ்க்கைக் குறிப்பும் அதே தேதியைத் தருகின்றன; குடியரசுத் தலைவர் பிரணாப் முகர்ஜியின் 2016 செய்தி 1950 என்ற ஆண்டைத் தருகிறது. நோபல் குழுத் தலைவரின் 1979 அறிமுக உரையில், சபையின் அங்கீகாரம் அவர் கான்வென்டை விட்டு வெளியேறிய ஆண்டான 1948 என்று குறிக்கப்படுகிறது. இங்கே மூலங்கள் வேறுபடுகின்றன; முறைப்படியான நிறுவலுக்குச் சபையும் வாட்டிகனும் பதிவு செய்யும் தேதி 1950.

வழக்கமான மூன்று உறுதிமொழிகளுக்கு மேல் சகோதரிகள் ஏற்கும் நான்காவது உறுதிமொழியையும் அந்த உரை பெயரிடுகிறது: “மிக மிக ஏழைகளுக்கு முழு மனதோடும் இலவசமாகவும் சேவை செய்வது”.

அடுத்த படிகளை சபையின் வரலாறு வரிசைப்படுத்துகிறது:

• 1952: நிர்மல் ஹிருதய், ஆதரவற்ற இறப்பவர்களுக்கான முதல் இல்லம் திறக்கப்பட்டது. வெளியுறவு அமைச்சகத்தின் வாட்டிகன் குறிப்பு அதைக் காளிகாட்டில் வைக்கிறது.
• 1955: ஷிஷு பவன், கைவிடப்பட்ட குழந்தைகளுக்கான முதல் இல்லம்.
• 1957: முதல் நடமாடும் தொழுநோய் மருத்துவமனை.
• 1959: கல்கத்தாவுக்கு வெளியே முதல் மிஷன், ராஞ்சியில்.
• 1965: வெளிநாட்டில் முதல் மிஷன், வெனிசுலாவின் கொகோரோட்டேயில்.

அசான்சோல் அருகே தொழுநோயாளிகளுக்காகக் கட்டப்பட்ட குடியிருப்பான சாந்தி நகரை பிரிட்டானிகா சேர்க்கிறது. போப் ஆறாம் பவுல் 1965 பிப்ரவரியில் சபைக்கு ஒரு புகழ்ப் பிரகடனத்தை வழங்கினார்; 1980 முதல் சோவியத் ஒன்றியம், அல்பேனியா, கியூபா உள்ளிட்ட ஏறத்தாழ அனைத்துப் பொதுவுடைமை நாடுகளிலும் அன்னை தெரசா இல்லங்களைத் திறந்தார் என்று வாட்டிகன் வாழ்க்கை வரலாறு பதிவு செய்கிறது. சபையுடன் இணைந்து பணியாற்றும் பொதுநிலை உதவியாளர்களான இணைப் பணியாளர்கள் 1969 மார்ச் 29 அன்று ஒரு சர்வதேசச் சங்கமாயினர் என்று நோபல் அறக்கட்டளையின் வாழ்க்கைக் குறிப்பு சொல்கிறது; 1990 களில் 40 க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில் அவர்களின் எண்ணிக்கை ஒரு மில்லியனுக்கு மேல் என்றும் அது தெரிவிக்கிறது.

1979 டிசம்பரில் ஒஸ்லோ

1979 அமைதிப் பரிசு அன்னை தெரசா ஒருவருக்கே சென்றது என்று நோபல் அறக்கட்டளை பதிவு செய்கிறது; “துன்புறும் மனிதகுலத்துக்கு உதவி கொண்டுவந்த அவரது பணிக்காக”. 1979 டிசம்பர் 10 அன்று ஒஸ்லோ பல்கலைக்கழகத்தின் அவுலாவில் தன் ஏற்புரையையும், மறுநாள் தன் நோபல் உரையையும் ஆற்றினார்.

குழுவின் தலைவர் ஜான் சான்னெஸ், புள்ளிவிவரங்களுக்கு அல்ல, பணியின் உணர்வுக்கே குழு தீர்மானமான முக்கியத்துவம் அளித்தது என்று அவையினரிடம் சொன்னார். அப்படியிருந்தும், அந்த உரை அளவைத் தந்தது: சபை சமீபத்திய ஆண்டுகளில் இருபது புதிய நாடுகளில் தொடங்கியிருந்தது, அதன் முக்கிய கவனம் இன்னும் இந்தியாவிலும் வங்கதேசத்திலும் இருந்தது, பல மில்லியன் மக்கள் அதன் பணியால் பயனடைந்திருந்தனர். செய்தியைக் கேட்டதும் அவரது முதல் எதிர்வினை: “ஏழைகளின் பெயரால் நான் இந்தப் பரிசை ஏற்கிறேன்” என்பது என்று சான்னெஸ் சொன்னார்.

1972 இல் இந்தியக் குடியரசுத் தலைவர் அவரைப் பற்றி இப்படிச் சொல்லியிருந்தார் என்றும் அவர் சேர்த்தார்: “இனம், மதம், தேசியம் ஆகியவை முன்வைக்கும் அனைத்துத் தடைகளையும் கடந்த விடுதலை பெற்ற ஆன்மாக்களில் அன்னை தெரசாவும் ஒருவர்.” கல்கத்தாவின் இன்னொரு ஆளுமையின் நோபல் கதை தாகூர், நோபல் பரிசு, திருப்பியளித்த நைட் பட்டம் கட்டுரையில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

கல்கத்தாவில் இறப்பவர்களுக்கான இல்லம் நகரத் தெருக்களிலிருந்து 36,000 க்கும் மேற்பட்டவர்களை ஏற்றது என்றும், அவர்களில் 18,000 க்கும் மேற்பட்டவர்கள் அங்கே இறந்தனர் என்றும் தன் உரையில் அவர் சொன்னார். இல்லம் இல்லாத பலருக்கு ஓர் இல்லம் அமைக்க முயல்வதே பரிசுக்கான தன் திட்டம் என்றும் சேர்த்தார். நோபல் அறக்கட்டளையின் வாழ்க்கைக் குறிப்பு பட்டியலிடும் முந்தைய விருதுகள்: 1971 இல் போப் 23ஆம் ஜான் அமைதிப் பரிசு, 1972 இல் சர்வதேசப் புரிதலுக்கான நேரு பரிசு, 1979 இல் பால்சான் பரிசு, டெம்பிள்டன், மகசேசே விருதுகள்.

பத்மஸ்ரீ, பாரத ரத்னா, அரசு மரியாதையுடன் இறுதிச் சடங்கு

1962 ஜனவரி 26 தேதியிட்ட இந்திய அரசிதழின் சிறப்பு வெளியீடு, பத்மஸ்ரீ விருதுகளில் “அன்னை போயாஜியு மேரி தெரசா, சமூகப் பணியாளர், கல்கத்தா” என்பதைப் பட்டியலிடுகிறது. அதன் பிறகு வந்த பல விருதுகளில் முதலாவதாக வாட்டிகன் வாழ்க்கை வரலாறு அதைக் கணக்கிடுகிறது. உள்துறை அமைச்சகத்தின் பாரத ரத்னா பெற்றோர் பட்டியலில், 1980 இன் கீழ் அவர் 18ஆவது பெயர். அதே பட்டியல் சத்யஜித் ராயை 1992 இன் கீழும் லதா மங்கேஷ்கரை 2001 இன் கீழும் பதிவு செய்கிறது; அவரது வாழ்க்கை அந்தப் பாடகியின் சுயவிவரத்தில் உள்ளது.

2010 ஆகஸ்ட் 30 அன்று நடந்த நூற்றாண்டு விழாவில் குடியரசுத் தலைவர் பிரதிபா பாட்டீல், அன்னை தெரசா ஏறத்தாழ ஏழு பத்தாண்டுகள் இந்தியாவில் வாழ்ந்து “இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக ஆனார்” என்றார். சபையின் நிறுவனங்களில் நிர்மல் ஹிருதய், சாந்தி நகரிலுள்ள ஹாஸ்பிஸ், ஷிஷு பவன் ஆகியவற்றை அவர் பெயரிட்டார்.

போப் இரண்டாம் ஜான் பால் 1986 பிப்ரவரி 3 அன்று நிர்மல் ஹிருதய்க்கு வந்தார் என்றும், அந்த வருகையைத் தன் வாழ்வின் மகிழ்ச்சியான நாள் என்று அன்னை தெரசா அழைத்தார் என்றும் வெளியுறவு அமைச்சகக் குறிப்பு பதிவு செய்கிறது. டம் டம்மிலிருந்து 10 கிலோமீட்டர் பாதையின் இருபுறமும் அனைத்து மதத்தினரும் நின்றனர் என்கிறது அந்தக் குறிப்பு.

அன்னை தெரசா 1997 செப்டம்பர் 5 அன்று தாய் இல்லத்தில் காலமானார். அவரது உடல், 1929 இல் அவர் முதலில் வந்து சேர்ந்த லொரேட்டோ கான்வென்டை அடுத்துள்ள புனித தாமஸ் தேவாலயத்துக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டது; நூறாயிரக்கணக்கானோர் அஞ்சலி செலுத்தினர் என்கிறது சபையின் விவரிப்பு. செப்டம்பர் 13 அன்று இந்திய அரசு அவருக்கு அரசு மரியாதையுடன் இறுதிச் சடங்கு நடத்தியது; தாய் இல்லத்தில் அவர் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.

2003 இல் அருளாளர், 2016 இல் புனிதர்

அவர் இறந்து இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் புனிதர் பட்டத்துக்கான நடவடிக்கையைத் தொடங்க இரண்டாம் ஜான் பால் அனுமதித்தார் என்கிறது வாட்டிகன் வாழ்க்கை வரலாறு. 2002 டிசம்பர் 20 அன்று அவரது நற்பண்புகள் குறித்தும், அவருக்கு உரியதாகக் கருதப்படும் அற்புதங்கள் குறித்தும் ஆணைகளை அவர் அங்கீகரித்தார். அருளாளர் பட்டம் 2003 அக்டோபர் 19 அன்று, மதிப்பிடப்பட்ட 325,000 பேர் முன்னிலையில் வந்தது என்று வெளியுறவு அமைச்சகக் குறிப்பு சொல்கிறது; அது அந்தக் காலத்தில் திருச்சபை வரலாற்றிலேயே அருளாளர் பட்டத்துக்கான மிகக் குறுகிய பாதை என்று பிரிட்டானிகா சொல்கிறது. இணை அமைச்சர் பி. சி. தாமஸ் இந்தியக் குழுவுக்குத் தலைமை தாங்கினார்.

போப் பிரான்சிஸ் 2016 செப்டம்பர் 4 அன்று புனித பேதுரு சதுக்கத்தில் நடந்த திருப்பலியில் அவரைப் புனிதராக அறிவித்தார். வெளியுறவு அமைச்சர் சுஷ்மா ஸ்வராஜ் 11 உறுப்பினர் கொண்ட அதிகாரபூர்வ இந்தியக் குழுவுக்குத் தலைமை தாங்கினார் என்று வெளியுறவு அமைச்சகம் சொல்கிறது; மேற்கு வங்கம், தில்லி முதலமைச்சர்கள் மாநிலக் குழுக்களுக்குத் தலைமை தாங்கினர், 13 நாட்டுத் தலைவர்கள் மற்றும் அரசுத் தலைவர்கள் கலந்துகொண்டனர். அவரது புனிதத்தன்மை மக்களுக்கு மிக நெருக்கமாக இருந்ததால் அவர்கள் அவரை அன்னை தெரசா என்றே அழைத்துக்கொண்டிருந்தனர், புனித தெரசா என்று சொல்வது அவர்களுக்குக் கடினமாக இருக்கக்கூடும் என்று தன் மறையுரையில் பிரான்சிஸ் சொன்னார்.

அந்த அங்கீகாரத்தில் இந்தியாவின் ஒவ்வொரு குடிமகனும் பெருமை கொள்வார் என்று குடியரசுத் தலைவர் பிரணாப் முகர்ஜியின் 2016 செப்டம்பர் 3 செய்தி சொன்னது. 2016 அக்டோபர் 2 அன்று கொல்கத்தாவில் நடந்த நிகழ்வில் துணைக் குடியரசுத் தலைவர் ஹமீத் அன்சாரி சொன்னார்: “இந்திய மக்களுக்கு, அவர் ஏற்கெனவே ஒரு புனிதர்.” அவரது செய்தியை, அதே நாளில் பிறந்த நாள் வந்த மகாத்மா காந்தியின் செய்தியுடனும் அன்சாரி இணைத்தார்.

அவரது பணி குறித்து எழுந்த கேள்விகள்

அவர் விமர்சிக்கப்பட்டார் என்பதையும் அவரது நோபல் அறக்கட்டளை சுருக்கம் பதிவு செய்கிறது. ஹாஸ்பிஸ்களில் இறப்பவர்களுக்கு வலி நிவாரணம் மறுக்கப்பட்டது, ஆனால் அவரே மருத்துவமனைச் சிகிச்சையை ஏற்றார் என்ற குற்றச்சாட்டையும், கருக்கலைப்பு குறித்த அவரது பழமைவாதக் கருத்தையும் அது பெயரிடுகிறது. இரண்டாவது கருத்தை அவரது நோபல் உரை அவரது சொந்தச் சொற்களில் காட்டுகிறது: கருக்கலைப்பை அமைதியை அழிக்கும் மிகப் பெரிய சக்தி என்றார்.

1994 செப்டம்பர் 17 அன்று தி லான்செட் இதழ் ராபின் ஃபாக்ஸின் “அன்னை தெரசாவின் இறப்பவர்களுக்கான பராமரிப்பு” என்ற தலைப்பிலான ஒரு கட்டுரையை வெளியிட்டு, 1994 அக்டோபர் 15 அன்று பதில்களையும் அச்சிட்டது என்று பப்மெட் பதிவுகள் சொல்கின்றன. முழு உரைகளைத் திறக்க tuput ஆல் முடியவில்லை; எனவே அவை என்ன வாதிட்டன என்பதை இந்தக் கட்டுரை சுருக்கித் தரவில்லை.

அவர் இறந்த பிறகு, “இருள்” என்று அவர் அழைத்த, கடவுளிடமிருந்து பிரிந்திருக்கும் வலி மிகுந்த உணர்வுடன் பல பத்தாண்டுகள் வாழ்ந்தார் என்பது வெளிவந்தது என்கிறது வாட்டிகன் வாழ்க்கை வரலாறு. அவரது கடிதங்கள் வெளியானது 2007 என்று பிரிட்டானிகா தேதியிடுகிறது.

2021 டிசம்பர் 27 அன்று, “பாதகமான தகவல்களை” காரணம் காட்டி, வெளிநாட்டு நன்கொடை (ஒழுங்குமுறை) சட்டத்தின் கீழ் மிஷனரீஸ் ஆஃப் சாரிட்டியின் பதிவைப் புதுப்பிக்க அனுமதிக்கவில்லை என்று உள்துறை அமைச்சகம் சொன்னது. அமைச்சகம் 2022 ஜனவரி 7 அன்று அந்தப் பதிவை மீட்டெடுத்தது என்று வாட்டிகன் நியூஸ் தெரிவிக்கிறது.

இன்று சபை

அன்னை தெரசா 1997 இல் காலமானபோது 123 நாடுகளில் 594 மிஷன்களில் 3,914 சகோதரிகள் இருந்தனர் என்று சபையின் வரலாற்றுப் பக்கம் சொல்கிறது. 123 நாடுகளில் 610 நிறுவனங்களில் ஏறத்தாழ 4,000 சகோதரிகள் என்று வாட்டிகன் வாழ்க்கை வரலாறு தருகிறது; 90 க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில் சுமார் 4,000 கன்னியாஸ்திரிகள் என்று பிரிட்டானிகா தருகிறது. 2016 இல் துணைக் குடியரசுத் தலைவர் அன்சாரி 139 நாடுகளில் 5,500 க்கும் மேற்பட்ட உறுப்பினர்களைப் பற்றிப் பேசினார்; சபையின் 2025 எண்ணிக்கையோ சகோதரிகளை மட்டும் கணக்கிடுகிறது: 138 நாடுகளில் 754 மிஷன்களில் 5,076 சகோதரிகள்.