திலீப் குமார் 1944 இல் ஜ்வார் பாட்டா படத்தில் தொடங்கிய திரை வாழ்க்கையில் எட்டு பிலிம்பேர் சிறந்த நடிகர் விருதுகளையும், தாதாசாஹேப் பால்கே விருதையும், பத்ம விபூஷணையும் பெற்றார்

பிலிம்பேரின் வெற்றியாளர் பட்டியல் 1954 இல் தொடங்குகிறது; அதன் முதல் சிறந்த நடிகர் பதிவு தாக் படத்துக்காக திலீப் குமார். பிலிம்பேரின் கணக்குப்படி அவர் அந்தப் பிரிவை எட்டு முறை வென்றார்; கடைசி வெற்றி சக்தி படத்துக்காக. 1991 ஜனவரி 26 தேதியிட்ட பத்ம பூஷண் அறிவிப்பு அவரைத் திரை நடிப்பின் கீழ் பட்டியலிடுகிறது; பால்கே விருது 1994 க்காக வந்தது; 2015 ஏப்ரல் 8 தேதியிட்ட குடியரசுத் தலைவர் செயலகத்தின் அறிவிப்பு அவரை அமிதாப் பச்சனுக்கு அருகில் பத்ம விபூஷண் பட்டியலில் வைக்கிறது. அமிதாப் பச்சனின் வாழ்க்கை அமிதாப் பச்சன்: சினிமாவில் ஆறு பத்தாண்டுகள் கட்டுரையில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

பெஷாவர் பழ வியாபாரியின் மகனிலிருந்து பாம்பே டாக்கீஸ் வரை

இந்தியத் திரைப்பட மரபு அறக்கட்டளையின் காப்பகமான சினிமாஅஜி, அவரது பிறப்புப் பெயரை முகமது யூசுஃப் கான் என்றும், பிறந்த தேதியை 1922 டிசம்பர் 11 என்றும், பிறந்த இடத்தை இப்போது பாகிஸ்தானில் உள்ள பெஷாவர் என்றும் தருகிறது. 1930 களில் அவரது குடும்பம் பெஷாவரின் கிஸ்ஸா கவானி பஜாரிலிருந்து கல்கத்தா வழியாக பம்பாயில் கிராஃபோர்ட் சந்தை அருகிலுள்ள நாக்தேவி தெருவுக்கு இடம்பெயர்ந்தது என்றும், அவரது தந்தை பழங்கள் விற்றார் என்றும் ஓப்பன் இதழ் எழுதுகிறது. அதே கட்டுரையின்படி, அவரது சிறுவயது நண்பர் ராஜ் கபூரும் பெஷாவரைச் சேர்ந்தவர். கபூரின் சொந்த வாழ்க்கை ராஜ் கபூர், ஆவாரா, சோவியத் பார்வையாளர்கள் கட்டுரையில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

வேலை தேடி நைனிடாலில் இருந்த அவரை பாம்பே டாக்கீஸின் தேவிகா ராணி கவனித்து, மாதம் ரூ 500 சம்பளத்தில், ஆண்டுக்கு ரூ 200 உயர்வுடன் வேலைக்கு எடுத்தார் என்கிறது ஓப்பன். அவருக்கு நடிப்புப் பயிற்சி இல்லை. சினிமாஅஜி அவரது அறிமுகத்தை ஜ்வார் பாட்டா (1944) என்று பதிவு செய்து, மிருதுளாவுக்கு ஜோடியாக என்கிறது; பாம்பே டாக்கீஸில் அவர் திலீப் குமார் என்ற திரைப் பெயரை ஏற்றார் என்றும் சொல்கிறது. திரை வரலாற்றுத் தளமான அப்பர்ஸ்டால், நூர் ஜஹானுக்கு ஜோடியாக ஜுக்னு (1947) படத்தை அவரது திருப்புமுனை என்று பெயரிடுகிறது.

தாக் முதல் சக்தி வரை எட்டு சிறந்த நடிகர் விருதுகள்

பிலிம்பேரின் சொந்த வெற்றியாளர் பக்கம், திலீப் குமாரை தாக் (அதன் 1954 பட்டியலில்), ஆசாத் (1956), தேவதாஸ் (1957), நயா தௌர் (1958), கோஹினூர் (1961), லீடர் (1965), ராம் ஔர் ஷ்யாம் (1968), சக்தி (1983) ஆகிய படங்களுக்கான சிறந்த நடிகராகப் பட்டியலிடுகிறது. அந்தப் பக்கம் ஒவ்வொரு ஆண்டையும் விழா நடந்த ஆண்டால் குறிக்கிறது, எனவே அவை படங்கள் வெளியான ஆண்டுகள் அல்ல. அதன் 1958 பட்டியலில் அதே பக்கம் மதர் இந்தியாவை சிறந்த படமாகப் பெயரிடுகிறது; அந்தப் படம் மதர் இந்தியாவும் அதன் ஆஸ்கர் பரிந்துரையும் கட்டுரையில் வருகிறது. 2005 இல் ஒரு பிலிம்பேர் சிறப்பு விருதை சினிமாஅஜி சேர்க்கிறது; பிலிம்பேர் அவருக்கு வாழ்நாள் சாதனை விருதையும் தன் 1994 பட்டியலின் கீழ் தருகிறது, ஆனால் சினிமாஅஜி அதை 1993 என்று தேதியிடுகிறது.

தேவதாஸ் (1955): அவருக்குப் பட்டம் தந்த பாத்திரம்

தேவதாஸ் சரத் சந்திர சட்டோபாத்தியாயின் குறுநாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டது; அதை 1917 என்று தி பிரிண்ட் தேதியிடுகிறது. 1955 இந்திப் பதிப்பை பிமல் ராய் தயாரித்து இயக்கினார்; தலைப்புப் பாத்திரத்தில் திலீப் குமார், பாருவாக சுசித்ரா சென், சந்திரமுகியாக வைஜயந்திமாலா. அயோவா பல்கலைக்கழகத்தின் பாலிவுட் பக்கங்கள் அதன் இசையை எஸ். டி. பர்மனுடையது என்றும், பாடல் வரிகளை சாஹிர் லூதியான்வியுடையவை என்றும், ஓட்ட நேரத்தை 161 நிமிடங்கள் என்றும் தருகின்றன. அயோவா கட்டுரையை எழுதிய கோரி கிரெக்மூர், மூன்று முன்னணி நடிகர்களின் நடிப்பையும் கட்டுப்பாடானதாகவும் நம்பத்தக்கதாகவும் விவரிக்கிறார்.

தி பிரிண்டின் அமித் உபாத்யாயா, அந்தப் பாத்திரத்தை வரையறுத்த பெருமையை திலீப் குமாரின் நடிப்புக்குத் தருகிறார்; திரைக்கதைக்கு நபேந்து கோஷையும், முக்கிய உரையாடலுக்கு ராஜிந்தர் சிங் பேடியையும் பாராட்டுகிறார். காதலர்களின் சிறுபருவத்துக்கு நீண்ட காட்சித் தொடரைத் தரும் ஒரே பதிப்பு இதுவே என்கிறார். ஒரு நூல் வெளியீட்டில் வாசிக்கப்பட்ட கடிதத்தில், பார்வையாளர்களை விரக்தியை நோக்கித் தள்ளாமல், தேவதாஸின் உறவுகள் முழுவதும் ஓடும் நம்பிக்கையின்மையை உணர்த்த விரும்பியதாக திலீப் குமார் சொன்னார் என்று தி பிரிண்ட் தெரிவிக்கிறது. குரு தத்தின் பியாசா (1957) வாய்ப்பை, அது தன் தேவதாஸின் நீட்சி என்று உணர்ந்ததால் அவர் மறுத்தார் என்று அப்பர்ஸ்டால் எழுதுகிறது.

முகல்-ஏ-ஆஸம் (1960): ஒரு காவியத்தில் இளவரசன்

கே. ஆசிஃப் முகல்-ஏ-ஆஸம் படத்தைத் தயாரித்து இயக்கினார்; அக்பராக பிருத்விராஜ் கபூர், இளவரசர் சலீமாக திலீப் குமார், அனார்கலியாக மதுபாலா, இசை நௌஷாத், பாடல் வரிகள் ஷகீல் பதாயூனி. அயோவா பல்கலைக்கழகம் அதன் நீளத்தை 198 நிமிடங்கள் என்று பட்டியலிட்டு, கண்ணாடி மாளிகையின் இரண்டு இசைக் காட்சிகளுக்காக ஆசிஃப் செலவு மிக்க வண்ணத்தை ஒதுக்கி வைத்தார் என்று குறிப்பிடுகிறது. ஈஸ்டர்ன் ஐ வெளியீட்டு நாளை 1960 ஆகஸ்ட் 5 என்றும், முதல் காட்சி மும்பையின் மராத்தா மந்திர் திரையரங்கில் என்றும், வண்ண மறுவெளியீடு 2004 நவம்பர் 12 அன்று என்றும் தருகிறது. பிலிம்பேரின் பட்டியல் அதை தன் 1961 பட்டியலில் சிறந்த படமாகப் பெயரிடுகிறது; அதே பட்டியலில்தான் கோஹினூர் படத்துக்காக திலீப் குமார் சிறந்த நடிகர் விருது வென்றார்.

எத்தனை காலம் ஆனது என்பதில் மூலங்கள் வேறுபடுகின்றன. ஆசிஃப் அதை 1944 இல் கருக்கொண்டார், அது 16 ஆண்டுகள் ஆனது என்கிறது ஈஸ்டர்ன் ஐ; சுமார் 11 ஆண்டுத் தயாரிப்பு என்கிறது சினிமாஅஜி; ஒரு பத்தாண்டு உருவாக்கம் என்று கூறப்படுகிறது என்கிறது அயோவா. அதன் வசூல் ஓட்டத்திலும் அவை வேறுபடுகின்றன: பதினொரு ஆண்டுகள் இந்தியாவின் அதிக வசூல் செய்த படமாக இருந்தது என்கிறது சினிமாஅஜி; 1975 இல் ஷோலே வரும் வரை என்கிறது ஈஸ்டர்ன் ஐ. சலீம் பாத்திரத்துக்கு ஆசிஃப் முதலில் திலீப் குமாரை நிராகரித்தார் என்றும், அவர் தன் பகுதியை ஆறு ஆண்டுகளில் படமாக்கினார் என்று தெரிவிக்கப்படுகிறது என்றும் ஈஸ்டர்ன் ஐ சேர்க்கிறது.

கங்கா ஜமுனா (1961): அவர் எழுதி, தயாரித்த படம்

கங்கா ஜமுனாவை அதன் நட்சத்திரமே திரைக்கதை எழுதித் தயாரித்தது என்று அயோவா பக்கங்கள் விவரிக்கின்றன. நிதின் போஸ் இயக்கினார், வஜாஹத் மிர்சா உரையாடல் எழுதினார், நௌஷாத் இசையமைத்தார். திருட்டுக் குற்றம் சுமத்தப்பட்டு கொள்ளையர் கும்பலில் சேரும் கங்காவாக திலீப் குமார் நடிக்கிறார்; அவர்களது சொந்த ஊருக்கு நியமிக்கப்பட்ட காவல் அதிகாரியான ஜமுனாவாக அவரது நிஜச் சகோதரர் நசீர் கான் நடிக்கிறார். கங்காவும் தன்னோவும் போஜ்புரி, இந்தி வட்டாரத்தின் ஒரு வட்டார மொழிவழக்கு, பேசுகின்றனர்; ஜமுனாவின் நிதானமான கடிபோலியுடன் அது மாறுபடுகிறது என்று அயோவா பக்கம் குறிப்பிடுகிறது. இந்தியில் இரண்டாவது சிறந்த கதைப்படத்துக்கான தேசிய விருதை இந்தப் படம் வென்றது என்றும், வைஜயந்திமாலாவுக்கு உச்சரிப்பில் குமார் உதவினார் என்றும் சினிமாஅஜி சொல்கிறது. அவர் படித்த பள்ளி இருந்த நாசிக் அருகிலுள்ள தேவ்லாலியில் ஒரு தோட்டக்காரரின் பேச்சை அவர் பின்பற்றினார் என்று ஓப்பன் சேர்க்கிறது.

அவர் விஷயத்தில் “மெத்தட்” என்றால் என்ன

இதே தயாரிப்பு வேறு இடங்களிலும் தெரிகிறது. கோஹினூர் பாடலுக்காக உஸ்தாத் விலாயத் கானிடம் கிட்டத்தட்ட ஓர் ஆண்டு சிதார் பாடம் கற்றார் என்று ஓப்பன் தெரிவிக்கிறது. தி குவிண்டின் ரஞ்சிப் மஜும்தார் அவரது அணுகுமுறையை இயல்புவாதம் என்கிறார்; அது அவரது காலத்துக்கு அசாதாரணமானது. துயரப் பாத்திரங்களின் தொடருக்குப் பிறகு, இங்கிலாந்தில் நாடகப் பயிற்சியாளர்களும் மனநல மருத்துவர்களும் நகைச்சுவையை முயலுமாறு அறிவுறுத்தினர் என்றும், அந்த மாற்றம் தனக்கு பெரும் நிம்மதியைத் தந்தது என்றும் குமார் சொன்ன 1982 பிலிம்பேர் பேட்டியையும் ஓப்பன் தெரிவிக்கிறது.

அது அவரை இந்தியாவின் முதல் மெத்தட் நடிகராக ஆக்குமா என்பது விவாதிக்கப்படுகிறது, தீர்க்கப்படவில்லை. அவுட்லுக் அஞ்சலியில் ஜாவேத் அக்தர், ஜ்வார் பாட்டா முதல் தொடங்கி அவரே உலகில் முதலாமவர் என்றும், மார்லன் பிராண்டோ தன் வாழ்க்கையில் ஏழு எட்டு ஆண்டுகள் கழித்து வந்தார் என்றும் சொல்கிறார். பிராண்டோ இளையவர் என்பதை மஜும்தார் ஒப்புக்கொள்கிறார், ஆனால் பிராண்டோ ஸ்டெல்லா அட்லரிடம் பயிற்சி பெற்றார், குமார் பெறவில்லை என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார். அப்பர்ஸ்டாலின் வாசிப்பு எச்சரிக்கையானது: பால் முனியின் தாக்கம் கொண்ட அவரது ஆய்ந்து செய்த பாவனைகள் சில சமயம் பாத்திரங்களைக் கனமாக்கின, தில் தியா தர்த் லியா போல என்கிறது.

பிந்தைய ஆண்டுகள், நாடாளுமன்றம், கௌரவங்கள்

பைராக் (1976) க்குப் பிறகு அவர் நடிப்பிலிருந்து ஓய்வெடுத்தார் என்றும், 1981 இல் கிராந்தி மூலம் திரும்பினார் என்றும் சினிமாஅஜி சொல்கிறது. சினிமாஅஜியின் திரைப்பட வரிசை பின்னர் சக்தி (1982), கர்மா (1986), சௌதாகர் (1991), அவரது கடைசியான கிலா (1998) வழியாகச் செல்கிறது. அவர் 1980 இல் பம்பாயின் ஷெரிஃப் ஆக இருந்தார், அது ஒரு சடங்குரீதியான கௌரவம் என்று அப்பர்ஸ்டால் பதிவு செய்கிறது. சினிமாஅஜி அவரை 2000 முதல் 2006 வரை ராஜ்ய சபை உறுப்பினராகப் பட்டியலிட்டு, 2014 இல் வெளியான அவரது சுயசரிதை திலீப் குமார்: தி சப்ஸ்டன்ஸ் அண்ட் தி ஷேடோ வைக் குறிப்பிடுகிறது.

பால்கே விருது ஆண்டை 1994, 42ஆவது விருது என்று தயாரிப்பாளர் சங்கமும் (புரொட்யூசர்ஸ் கில்டு ஆஃப் இந்தியா) சினிமாஅஜியும் தருகின்றன; அப்பர்ஸ்டால் 1995 என்கிறது. பாகிஸ்தானின் குடிமக்கள் கௌரவமான நிஷான்-இ-இம்தியாசை சினிமாஅஜி 1998 என்று தேதியிடுகிறது. 1999 ஜூலையில், அதைத் திருப்பி அளிக்காவிட்டால் சிவசேனா அவருக்கு “கடுமையான விளைவுகள்” ஏற்படும் என்று மிரட்டியதாக ட்ரிப்யூன் செய்தி வெளியிட்டது. அவர் டெல்லிக்குச் சென்று பிரதமர் அடல் பிகாரி வாஜ்பாயைச் சந்திக்க முயன்றார். விருதை ஏற்பதற்குப் பிரதமர் முன்கூட்டியே ஒப்புதல் அளித்தார் என்றும், பாகிஸ்தானுடன் சிறந்த உறவுகளை உருவாக்க உதவுமாறு தன்னைக் கேட்டுக்கொண்டார் என்றும், மிரட்டல்கள் அதிகரித்தால் சட்டத்தை நாடுவேன் என்றும் அவர் அந்த நாளிதழிடம் சொன்னார்.

2021 ஜூலை 7

அவர் 2021 ஜூலை 7 அன்று பம்பாயின் இந்துஜா மருத்துவமனையில் 98 வயதில் காலமானார் என்று சினிமாஅஜி பதிவு செய்கிறது. அன்றே பிரதமர் அலுவலகம் நரேந்திர மோடியின் ட்வீட்டை வெளியிட்டது; அது திலீப் குமார் “ஒரு திரைப்பட ஜாம்பவானாக நினைவுகூரப்படுவார்” என்றும், அவரது மறைவு கலாசார உலகுக்கு இழப்பு என்றும் சொன்னது. அவர் சாந்தாக்ரூஸில் உள்ள ஜுஹு கபரிஸ்தானில் அரசு மரியாதையுடன் அடக்கம் செய்யப்பட்டார் என்று அவுட்லுக் தெரிவித்தது: பாலி ஹில் இல்லத்தில் மூவர்ணக் கொடி போர்த்தப்பட்ட உடல், கல்லறையில் சடங்குரீதியான மரியாதை அணிவகுப்பு.