போதுமான உணவு இருந்த ஒரு நிலத்தில் முப்பது லட்சம் பேர் இறந்தனர்: 1943 வங்காளப் பஞ்சம்

நாம் “பஞ்சம்” என்ற வார்த்தையை அது தானே விளக்கிக்கொள்வது போல பயன்படுத்துகிறோம்: மழை தோல்வியடைந்தது, பயிர்கள் இறந்தன, மக்கள் பட்டினியால் இறந்தனர். இது இயற்கையைப் பற்றிய ஒரு கதை, மேலும் இது அனைவரையும் பொறுப்பிலிருந்து விடுவிக்கிறது. வானிலைக்கு யாரும் பொறுப்பல்ல.

1943 வங்காளப் பஞ்சம் அந்த வகையான கதை அல்ல. பூமியில் மிகவும் வளமான பகுதிகளில் ஒன்றில் சுமார் முப்பது லட்சம் பேர் இறந்தனர், மேலும் அப்போதிருந்து மிகவும் செல்வாக்குமிக்க ஆராய்ச்சி, பொருளாதார நிபுணர் அமர்த்ய சென்னின் தலைமையில், ஒரு கலக்கமான முடிவை எட்டியது: மரணங்கள் உணவின் ஏதேனும் முழுமையான பற்றாக்குறையை விட யார் இன்னும் அதைக் கட்டுப்படுத்த முடிந்தது என்பதைப் பொறுத்தே அமைந்திருந்தன. அந்த ஆண்டு வங்காளத்தின் சொந்த அறுவடை பேரழிவு அளவுக்கு குறைவாக இல்லை. மற்ற வரலாற்றாசிரியர்கள் இதை எதிர்க்கிறார்கள், பர்மாவின் அரிசி துண்டிக்கப்பட்ட பிறகு, 1942இல் ஒரு சூறாவளி தாக்கிய பிறகு, மற்றும் நோய் பயிரைத் தாக்கிய பிறகு விநியோகம் உண்மையில் குறைந்தது என்று வாதிடுகிறார்கள். கிட்டத்தட்ட யாரும் மறுக்காதது என்னவென்றால், கொள்கையும் முன்னுரிமைகளும் ஒரு கடினமான ஆண்டை ஒரு பேரழிவாக மாற்றின. பட்டினியால் இறந்தவர்கள் நிலத்திடம் கொடுக்க எதுவும் இல்லாததால் இறக்கவில்லை. அவர்கள் அதை இனி பெற முடியாததால் இறந்தனர்.

போதுமான உணவு, ஆனாலும் வெகுஜன மரணம்

பொருளாதார நிபுணர் அமர்த்ய சென் (அவர் குழந்தையாக இருந்தபோது பஞ்சத்தை அனுபவித்தார் மற்றும் பின்னர் பஞ்சங்கள் உண்மையில் எப்படி நடக்கின்றன என்பதில் தனது பணிக்காக ஓரளவு நோபல் பரிசை வென்றார்) இந்த நிகழ்வுக்கு ஒரு பெயரைக் கொடுத்தார்: “உரிமை தோல்வி.” மக்கள் பட்டினியால் இறக்கிறார்கள், அவர் வாதிட்டார், உணவு தீரும்போது அவசியமில்லை, மாறாக அவர்கள் அதை பெறும் திறனை இழக்கும்போது, விலைகள் வெடிக்கும்போது, ஊதியங்கள் சரியும்போது, மற்றும் சந்தை ஏழைகளை உண்ணுவதிலிருந்து விலை மூலம் வெளியேற்றும்போது.

வங்காளத்தில் சரியாக அதுவே நிகழ்ந்தது. மாகாணம் கொடூரமான போர்க்கால பணவீக்கத்தால் பிடிக்கப்பட்டிருந்தது. அரிசியின் விலை தொழிலாளர்கள், மீனவர்கள், மற்றும் கிராமப்புற ஏழைகளின் எட்டாத தூரத்திற்கு சுழல்வளையமாக உயர்ந்தது. பணமும் இருப்பும் இருந்தவர்கள் பதுக்கினர்; இல்லாதவர்கள் ஒரு நாள் உணவின் செலவு ஒரு நாள் ஊதியத்தை மீறிச் செல்வதைப் பார்த்தனர். தானியக் களஞ்சியங்கள் காலியாக இல்லை. பணப்பைகள்தான் காலியாக இருந்தன.

ஏழைகளை உண்ட ஒரு போர்

அழுத்தங்கள் ஒவ்வொரு திசையிலிருந்தும் வந்தன, மேலும் பேரரசின் தேர்வுகள் அவை அனைத்தையும் கூர்மைப்படுத்தின.

இரண்டாம் உலகப் போர் இந்தியாவின் வாசலை அடைந்திருந்தது. ஜப்பான் அண்டை நாடான பர்மாவை, அரிசி இறக்குமதியின் முக்கிய ஆதாரத்தை, ஆக்கிரமித்திருந்தது, விநியோகத்தை துண்டித்தது. ஒரு சூறாவளி பயிரின் ஒரு பகுதியை சேதப்படுத்தியிருந்தது. ஆனால் இந்த அதிர்ச்சிகள் மட்டும் உயிர்வாழக்கூடியவை. ஒரு கடினமான ஆண்டை ஒரு பேரழிவாக மாற்றியது காலனித்துவ அரசு எவ்வாறு பதிலளித்தது என்பதுதான்.

ஒரு ஜப்பானிய படையெடுப்பிற்கு பயந்து, பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் பிராந்தியத்தில் ஒரு “மறுப்பு” கொள்கையைப் பின்பற்றினர், கடலோர பகுதிகளிலிருந்து அரிசி மற்றும் படகுகளை (போக்குவரத்து மற்றும் வர்த்தகத்தின் மிக முக்கியமான வழிமுறைகள்) அகற்றினர், அதனால் அவற்றை ஒரு படையெடுப்பாளர் பயன்படுத்த முடியாது. போர் முயற்சிக்கு அத்தியாவசியமாகக் கருதப்பட்ட வீரர்கள் மற்றும் நகர போர்-தொழிலாளர்களுக்கு உணவளிக்க உணவு பதுக்கப்பட்டது. வேறு இடங்களில் பிரிட்டிஷ் படைகளுக்கு வழங்குவதற்காக கணிசமான அளவு தானியம் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டது. மாகாணங்களுக்கிடையேயான வர்த்தகத் தடைகள் உணவு மிகவும் தேவைப்பட்ட இடத்திற்குச் செல்வதைத் தடுத்தன.

மேலும் இறப்புகளின் அளவு தெளிவானபோது, சர்ச்சிலின் போர் அமைச்சரவையிலிருந்து அர்த்தமுள்ள நிவாரணம் மெதுவாகவும் வரையறுக்கப்பட்டதாகவும் இருந்தது, அதிகாரிகள் கூறியது போல் போர்க்கால கப்பல் போக்குவரத்து பற்றாக்குறையால் நியாயப்படுத்தப்பட்டது, கப்பல்கள் மற்ற திசைகளில் தானியத்தை எடுத்துச் சென்றபோதிலும். வரலாற்றாசிரியர்கள் இன்னும் எவ்வளவு இரக்கமற்ற முன்னுரிமை மற்றும் எவ்வளவு ஒரு உலகப் போரின் மூடுபனி என்று விவாதிக்கின்றனர். ஆனால் இந்த முறையைத் தவறவிடுவது கடினம்: ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும், வங்காளத்தின் ஏழைகளின் உயிர்கள் இரண்டாவது இடத்தில் வந்தன.

”மனிதனால் உருவாக்கப்பட்டது” ஏன் நேர்மையான வார்த்தை

முப்பது லட்சம் மரணங்களை ஒரு மனிதன் அல்லது ஒரு உத்தரவின் மீது சுமத்துவது நேர்மையற்றதாக இருக்கும். போர், வானிலை, பதுக்கல், உள்ளூர் வணிகர்கள், மற்றும் மாகாண தவறான நிர்வாகம் அனைத்தும் தங்கள் பங்கை வகித்தன, மேலும் தீவிரமான வரலாற்றாசிரியர்கள் எடையைப் பற்றி வாதிடுகின்றனர்.

ஆனால் மைய கண்டுபிடிப்பு நிலைத்திருக்கிறது: இது, பெரும்பாலான அறிஞர்கள் இப்போது பயன்படுத்தும் சொற்றொடரில், ஒரு மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட பஞ்சம். யாரோ மில்லியன் கணக்கானோரைக் கொல்ல புறப்பட்டதால் அல்ல, மாறாக மனித முடிவுகளின் ஒரு சங்கிலி (யார் முக்கியம், என்ன ஏற்றுமதி செய்ய வேண்டும், யாருக்கு முதலில் உணவளிக்க வேண்டும் என்பது பற்றி) ஒரு நிர்வகிக்கக்கூடிய பற்றாக்குறையை ஒரு வெகுஜன கல்லறையாக மாற்றியதால். உணவு இருந்தது. பட்டினியால் வாடுபவர்களுக்கு அதைக் கொண்டு செல்லும் விருப்பம் இல்லை.

நாம் மறக்க அனுமதிக்கப்பட்ட பஞ்சம்

இதுவே உங்களைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டும். வங்காளப் பஞ்சம் இருபதாம் நூற்றாண்டின் பெயரிடப்பட்ட கொடூரங்களின் அளவில் கொன்றது, ஆயினும் வங்காளத்தை ஆண்ட நாட்டின் பிரபலமான நினைவில் இது கிட்டத்தட்ட எந்த இடத்தையும் ஆக்கிரமிக்கவில்லை. இது பிரிட்டிஷ் வகுப்பறைகளில் அரிதாகவே தோன்றுகிறது. பல தசாப்தங்களாக இது “போர்க்கால கஷ்டம்” என்று தாக்கல் செய்யப்பட்டது, ஒரு உன்னதமான போராட்டத்தின் ஒரு வருந்தத்தக்க பக்க விளைவு.

முப்பது லட்சம் மக்கள் ஒரு பக்க விளைவு அல்ல. இது நூற்றாண்டின் பெரும் பேரழிவுகளில் ஒன்று, மேலும் இது ஏதோ தொலைதூர கடந்த காலத்தில் அல்ல, மாறாக உயிருடன் இருக்கும் நினைவில், துல்லியமான பதிவுகளை வைத்திருந்த ஒரு நவீன நிர்வாகத்தின் கீழ் நடந்தது.

சென் அதிலிருந்து எடுத்த பாடம் சுமந்து செல்லத் தகுந்தது: பஞ்சங்கள் அரிதாகவே வெறும் உணவைப் பற்றியவை. அவை அதிகாரத்தைப் பற்றியவை: ஒரு உணவைக் கட்டளையிடும் தகுதி யாருக்கு இருக்கிறது, யாருக்கு இல்லை. 1943இல், வங்காளத்தின் ஏழைகளுக்கு அது இல்லை என்று ஒரு பேரரசு முடிவு செய்தது. இதை நினைவுகூர்வது கடந்த காலத்தை மீண்டும் வாதிடுவது பற்றியது அல்ல. இது பட்டினி, நாம் ஒப்புக்கொள்ள விரும்புவதை விட அடிக்கடி, வேறு யாரோ எடுக்கும் ஒரு தேர்வு என்பதை அங்கீகரிப்பது பற்றியது.