चार पायांचे रोबोट जे आधीच अशा ठिकाणी चालत आहेत जिथे तुम्ही मराल

या जगात अशा खोल्या आहेत ज्या एका माणसाला त्यांच्यात चालण्यासाठी मारून टाकतील. एका खराब झालेल्या अणुऊर्जा प्रकल्पाच्या आतील एक कक्ष, अदृश्य किरणोत्सर्गाने घट्ट भरलेला. एक खाण शाफ्ट शांतपणे वायूने भरत आहे जो मेंदूला धोका कळण्याआधीच हृदय थांबवतो. कोसळलेल्या इमारतीचे अस्थिर आतील भाग, दुसऱ्या कोसळण्यापासून एका चुकीच्या पावलाच्या अंतरावर. मानवी इतिहासाच्या संपूर्ण कालावधीत, या ठिकाणांची तपासणी करणे म्हणजे एक मानवी जीव धोक्यात घालणे (किंवा गमावणे).

वाढत्या प्रमाणात, तसे होत नाही. दुसरे काहीतरी आधी आत जाते. ते चार पायांवर चालते, ते फुफ्फुसांऐवजी कॅमेरे आणि सेन्सर वाहून नेते, आणि त्याला याची पर्वा नाही की खोली त्याला मारण्याचा प्रयत्न करत आहे.

जो रोबोट कुत्र्यासारखा दिसतो आणि कॅनरीसारखे काम करतो

या यंत्रांपैकी सर्वात प्रसिद्ध आहे स्पॉट, बोस्टन डायनॅमिक्सने बनवलेला, पिवळा, कुत्र्याच्या आकाराचा चतुष्पाद जो तुम्ही अस्वस्थ करणाऱ्या व्हायरल व्हिडिओंमध्ये पाहिला असेल, जिना चढताना आणि लाथेतून सावरताना. व्हिडिओंनी त्याला एक नवलाई असल्यासारखे दाखवले. ते तसे नाही. स्पॉट, आणि स्विस कंपनी ANYbotics च्या ANYmal सारखे प्रतिस्पर्धी, शांतपणे कार्यरत औद्योगिक उपकरणे बनले आहेत.

त्यांचे रोजचे काम आहे तपासणी. तेल आणि वायू सुविधा, वीज प्रकल्प, कारखाने आणि उपकेंद्रे वाचण्यासाठी गेज, तपासण्यासाठी झडपा, उष्णता किंवा गळतीसाठी स्कॅन करण्यासाठी पाईप्स, आणि यंत्रसामग्रीने भरलेली असतात जी लक्ष न ठेवल्यास ठीक चालत राहतात जोपर्यंत ती थांबत नाहीत. पारंपारिकपणे एक माणूस क्लिपबोर्ड आणि थर्मल कॅमेरा घेऊन एक मार्ग चालतो, दिवसामागून दिवस, अशा भागांमधूनही ज्या गरम, आवाजयुक्त, अरुंद किंवा शांतपणे धोकादायक असतात. आता त्याऐवजी एक पायांचा रोबोट तो मार्ग चालतो: तोच मार्ग, कोणत्याही वेळी, तक्रार न करता, वाचन अपलोड करत आणि काही चुकीचे असल्यास ते नोंदवत. हा एक कोळशाच्या खाणीतील कॅनरी आहे जो डायल्सही वाचू शकतो आणि अहवाल दाखल करू शकतो.

एक तपशील मार्केटिंगमध्ये हरवला जातो, आणि तो महत्त्वाचा आहे: या यंत्रांपैकी प्रत्येक प्रत्येक धोक्यासाठी मंजूर नाही. पेट घेऊ शकणाऱ्या खोलीत वायू शोधणे हे एक विशेषज्ञ काम आहे, आणि ANYbotics त्यासाठी एक विशिष्ट मॉडेल तयार करते, ANYmal X, झोन १ स्फोटक वातावरणासाठी ATEX आणि IECEx मानकांनुसार प्रमाणित आणि वायू शोधण्याने सुसज्ज. एक मानक स्पॉट किंवा मानक ANYmal ते रेटिंग वाहून नेत नाही. चुकीचे मॉडेल चुकीच्या खोलीत पाठवा आणि रोबोटच ठिणगी बनतो.

सगळ्यातून पायच का

हा एक वाजवी प्रश्न आहे. आमच्याकडे बर्याच काळापासून चाकांचे रोबोट आहेत, तर मग त्यांना पाय का वाढवायचे, जे यांत्रिकदृष्ट्या गुंतागुंतीचे आणि संतुलन राखण्यासाठी कुख्यातपणे कठीण आहेत?

कारण धोकादायक जग सपाट बनवलेले नव्हते. ते माणसांसाठी बनवलेले होते, ज्याचा अर्थ ते जिने, शिड्या, कर्ब, उंबरठे, जाळ्या, ढिगारा आणि अरुंद फटींनी भरलेले आहे: असा भूभाग जो चाकांच्या रोबोटला पूर्णपणे थांबवतो. जे यंत्र फक्त गडगडू शकते ते गुळगुळीत मजल्यांपुरते मर्यादित असते. जे यंत्र पाऊल टाकू शकते, चढू शकते, पाईपवरून चढून जाऊ शकते, आणि ढिगाऱ्यातून आपला मार्ग निवडू शकते ते जिथे प्रत्यक्षात धोका आहे तिथे जाऊ शकते.

पायांच्या स्वरूपासाठी हाच संपूर्ण युक्तिवाद आहे. पाय अभियांत्रिकीसाठी त्रासदायक असतात, पण ते नेमक्या त्या वातावरणांमध्ये (औद्योगिक, तुटलेले, तात्पुरते) प्रवेश विकत घेतात जिथे माणूस पाठवणे सर्वात वाईट असते. गुंतागुंत ही दिखावा नाही. ती खोलीत प्रवेश करण्याची किंमत आहे.

जेव्हा खोली आधीच एक आपत्ती असते

सर्वात ज्वलंत वापर आहे आपत्ती प्रतिसाद, जिथे वातावरण धोकादायकपेक्षाही जास्त असते: ते सक्रियपणे शत्रुत्वपूर्ण आणि अज्ञात असते.

एका औद्योगिक अपघातानंतर, भूकंपानंतर, किंवा संरचनात्मक कोसळल्यानंतर, पहिला आणि सर्वात वेदनादायक प्रश्न आहे: कोणी आत जाऊ शकते का, आणि कोणी जिवंत आहे का? मानवी बचावकर्त्यांना पाठवणे म्हणजे अस्थिर जमिनीवर, विषारी असू शकणाऱ्या हवेत, पुन्हा कोसळू शकणाऱ्या जागांमध्ये आणखी जीवांचा जुगार खेळणे. एका चार-पायांच्या रोबोटला आतील भागाचा नकाशा तयार करण्यासाठी, वाचलेल्यांचा शोध घेण्यासाठी, जर तो वायू सेन्सर वाहून नेणारा स्फोट-रेटेड मॉडेल असेल तर हवा तपासण्यासाठी, आणि तिथे प्रत्यक्षात काय आहे याचे चित्र परत पाठवण्यासाठी पुढे पाठवले जाऊ शकते, एका आंधळ्या, प्राणघातक जुगाराला एका माहितीपूर्ण निर्णयात बदलत.

किरणोत्सर्ग ही अशी गोष्ट आहे जी लोक चुकीची समजतात. असे म्हणण्याचा मोह होतो की एक रोबोट एका गरम क्षेत्रात चालू शकतो, एक डोस शोषून घेऊ शकतो जो एका माणसाला मारून टाकेल, आणि पुढे चालू शकतो. तो असे करू शकत नाही. इलेक्ट्रॉनिक्स या एका बाबतीत मांसापेक्षा जास्त नाजूक असतात: किरणोत्सर्ग शांतपणे वायरिंग, चिप्स आणि सेन्सर्स उद्ध्वस्त करतो, आणि टोपण रोबोट्सवरील प्रयोगशाळा चाचणीत असे आढळले की कॅमेरे आणि लिडार प्रथम हार मानतात, सुमारे १२० ग्रेवर. फुकुशिमा दाइची हा कठोर धडा आहे. रिअॅक्टर इमारतींमध्ये पाठवलेली यंत्रे तासांतच अयशस्वी झाली जेव्हा किरणोत्सर्गाने त्यांचे आतील भाग खाल्ले, आणि एक एकूण ७३ सिव्हर्ट सहन करण्यासाठी बनवले गेले होते ते ५३० सिव्हर्ट प्रति तासाच्या मोजलेल्या क्षेत्राला सामोरे जाण्यापूर्वी.

म्हणून खरी अभियांत्रिकी लढाई आहे किरणोत्सर्ग कठोरीकरण: इलेक्ट्रॉनिक्सला ढाल देणे, असुरक्षित भाग गरम बाजूपासून दूर हलवणे, आणि यंत्राला तिथे राहण्याऐवजी एक उपयुक्त धाव पूर्ण करण्यासाठी बनवणे. आणि अगदी रोबोट हरला तरीही, युक्तिवाद टिकतो. जे यंत्र रिअॅक्टर इमारतीच्या आत मरते त्याने त्याचा नकाशा तयार केला आहे, त्याचे चित्रीकरण केले आहे, आणि असे वाचन घेतले आहे जे इतर कोणालाही मिळू शकले नसते. ते एक बिल मागे सोडते, विधवा नाही.

हे रोबोटिक्स ती गोष्ट करत आहे जी रोबोटिक्सने नेहमीच करायची होती, आणि ज्यासाठी क्वचितच श्रेय मिळते: कंटाळवाणी, घाणेरडी, आणि सर्वांपेक्षा धोकादायक कामे घेणे, आणि रक्त-मांसाच्या माणसांना धोक्याच्या मार्गातून बाहेर काढणे.

अनाकर्षक सीमा

यापैकी काहीही ह्युमनॉइड किंवा रोबोटॅक्सीसारख्या मथळ्या बनवत नाही. एक यंत्र यशस्वीरित्या एक गेज वाचण्यात कोणतेही नाटक नाही, किंवा एका खाण तपासणीत जिथे बरोबर काहीच चुकीचे झाले नाही कारण एका रोबोटने, माणसाने नाही, समस्या आधी शोधली. इथे यश अदृश्य आहे: एक अपघात जो झाला नाही, एक बचावकर्ता ज्याला जोखीम घ्यावी लागली नाही, किरणोत्सर्गाचा एक डोस जो एका शरीराऐवजी एका यंत्रावर पडला.

पण हा कदाचित संपूर्ण रोबोटिक्स भरभराटीचा सर्वात मानवीय कोपरा आहे. आमच्यासारखे दिसण्याचा, किंवा आमच्यासारखे गाडी चालवण्याचा, किंवा आम्हाला बदलण्याचा प्रयत्न करणारे रोबोट नाहीत, तर तेच जे आत्ता, त्या खोल्यांमध्ये चालत आहेत ज्या आम्हाला मारून टाकतील, जेणेकरून इतर कोणालाही ते करावे लागू नये.